العسکری (علیه السلام)- وَ ذَلِکَ حِینَ خَرَجُوا مِنَ التِّیهِ.

امام عسکری (علیه السلام) زمانی که آن‌ها از آن سرگردانی در بیابان خشک تیه خارج شدند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۷۸ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۵۹/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۷

العسکری (علیه السلام)- وَ هِیَ أَرِیحَا مِنْ بِلَادِ الشَّامِ.

امام عسکری (علیه السلام) آن [قریه]، شهر «اریحا» در سرزمین شام است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۷۸ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۵۹/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۷/ قصص الأنبیاءللجزایری، ص۲۶۳

العسکری (علیه السلام)- رَغَداً وَاسِعاً بِلَا تَعَبٍ.

امام عسکری (علیه السلام) [آن نعمت‌ها] فراوان و بدون زحمت و رنج است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۷۸ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۵۹/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۷

العسکری (علیه السلام)- مَثَّلَ اللَّهُ تَعَالَی عَلَی الْبَابِ مِثَآلَ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام)(صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ أَمَرَهُمْ أَنْ یَسْجُدُوا تَعْظِیماً لِذَلِکَ الْمِثَالِ وَ أَنْ یُجَدِّدُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ بَیْعَتَهُمَا وَ ذِکْرَ مُوَالَاتِهِمَا وَ لِیَذْکُرُوا الْعَهْدَ وَ الْمِیثَاقَ الْمَأْخُوذَیْنِ عَلَیْهِمْ لَهُمَا.

امام عسکری (علیه السلام) «خداوند چهره‌ی مثالی محمّد (و علی (علیه السلام) را [هنگام ورود بنی‌اسرائیل به شهر، بر دروازه‌ی شهر مجسّم نمود و به آنان امر کرد که به نشانه‌ی احترام و تعظیم، در مقابل آن چهره‌ها، سجده کنند و در نزد خود بیعت و ولایت آن‌ها را تجدید کنند و همچنین عهد و میثاقی که قبلاً از آنان، در مورد محمّد (و علی (علیه السلام) گرفته شده‌بود را به یادآورند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۷۸ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۵۹/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۷/ قصص الأنبیاءللجزایری، ص۲۶۳

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- قَالَ أَمِیرُ‌الْمُؤْمِنِین (علیه السلام): ... فَإِنِّی سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ لِی: مَثَلُکَ فِی أُمَّتِی مَثَلُ بَابِ حِطَّهًٍْ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ فَمَنْ دَخَلَ فِی وَلَایَتِکَ فَقَدْ دَخَلَ الْبَابَ کَمَا أَمَرَهُ اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَل.

امام علی (علیه السلام) از پیامبر خدا (شنیدم که می‌فرمود: «ای علی (علیه السلام)! مَثَل تو در میان امّت من همچون دروازه‌ی حطّه (آمرزش و غفران الهی) بنی‌اسرائیل است؛ پس هرکس وارد ولایت تو شود در واقع طبق امر خداوند، وارد آن دروازه شده است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۰ نورالثقلین/ بحارالأنوار، ج۳۱، ص۴۳۵

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- لِکُلِ أُمَّهًٍْ صِدِّیقٌ وَ فَارُوقٌ وَ صِدِّیقُ هَذِهِ الْأُمَّهًِْ وَ فَارُوقُهَا عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) سَفِینَهًُْ نَجَاتِهَا وَ بَابُ حِطَّتِهَا.

پیامبر ( هر امّتی، صدّیق و فاروقی (جداکننده‌ی حق از باطل) دارد و صدیق و فاروق این امّت، علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) است؛ همانا علی (علیه السلام) کشتی نجات و دروازه‌ی حطّه (دروازه‌ی آمرزش و غفران) این امّت است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۰ نورالثقلین/ بحارالأنوار، ج۳۸، ص۱۱۲

امیرالمؤمنین (علیه السلام) و الباقر (علیه السلام)- عَنِ الباقر (علیه السلام) وَ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی قَوْلِهِ تَعَالَی: لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ الْآیَهًَْ وَ قَوْلِهِ تَعَالَی وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْیَةَ نَحْن الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ تَابَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا.

امام علی (علیه السلام) در توضیح عبارات لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ (بقره/۱۸۹) و إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْیَة فرمود: «آن خانه‌هایی که خداوند امر فرمود از درشان به آن‌ها وارد شوید، ما هستیم، ما در [وصول به] پروردگار و خانه‌های او هستیم که باید از آن، داخل شد. پس هرکه از ما پیروی کرده و به ولایت ما اقرارنماید، او حقیقتاً از درهای حقیقی خانه‌ها وارد شده است و امّا آنکه با ما مخالفت کند و دیگری را بر ما برتری دهد، او یقیناً از پشت خانه‌ها داخل شده است. (به بیراهه رفته است).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۰ بحارالأنوار، ج۴۰، ص۲۰۵/ المناقب، ج۲، ص۳۴

الباقر (علیه السلام)- فَقَالَ لَهُمْ: إِذَا انْتَهَیْتُمْ إِلَی بَابِ الْقَرْیَهًِْ فَاسْجُدُوا.

باقر (علیه السلام) موسی (علیه السلام) به بنی‌اسرائیل فرمود: «آنگاه که به در ورود به آن سرزمین و روستا رسیدید، سجده کنید».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۰ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۷۸/ قصص الأنبیاءللراوندی، ص۱۷۴

العسکری (علیه السلام)- أَیْ قُولُوا إِنَّ سُجُودَنَا لِلَّهِ تَعْظِیماً لِمِثَالِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ اعْتِقَادُنَا لِوَلَایَتِهِمَا لِوَلَایَتِهِمَا حِطَّهًٌْ لِذُنُوبِنَا وَ مَحْوٌ لِسَیِّئَاتِنَا.

امام عسکری (علیه السلام) سجده‌ی ما برای خداوند و به جهت بزرگداشت مقام محمّد (و علی (علیه السلام) است و اعتقاد ما به ولایت آنها، مایه‌ی مغفرت و آمرزش گناهان و محو بدی‌هایمان است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۲ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۵۹/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۷/ قصص الأنبیاءللجزایری، ص۲۶۳

علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- قُولُوا حِطَّةٌ أَیْ حُطَّ عَنَّا ذُنُوبَنَا.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) قُولُوا حِطَّة یعنی [بگویید خدایا] گناهان ما را از ما بزدای!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۲ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۷۴

العسکری (علیه السلام)- نَغْفِرْ لَکُمْ أَیْ بِهَذَا الْفِعْلِ خَطایاکُمْ السَّالِفَهًَْ وَ نُزِیلُ عَنْکُمْ آثَامَکُمُ الْمَاضِیَهًَْ.

امام عسکری (علیه السلام) نَغْفِرْ لَکُمْ یعنی با این کار خطاهای گذشته و گناهان قبلی شما را از بین می‌برم.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۲ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۵۹/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۷

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ مُعَاوِیَهَ‌بْنِ‌عَمَّارٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَال: لَمَّا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی غَزْوَهًِْ الْحُدَیْبِیَهًِْ خَرَجَ فِی ذِی‌الْقَعْدَهًِْ فَلَمَّا انْتَهَی إِلَی الْمَکَانِ الَّذِی أَحْرَمَ فِیهِ أَحْرَمُوا وَ لَبِسُوا السِّلَاحَ فَلَمَّا بَلَغَهُ أَنَّ الْمُشْرِکِینَ قَدْ أَرْسَلُوا إِلَیْهِ خَالِدَبْنَ‌الْوَلِیدِ لِیَرُدَّهُ قَالَ: ابْغُونِی رَجُلًا یَأْخُذُنِی عَلَی غَیْرِ هَذَا الطَّرِیقِ فَأُتِیَ بِرَجُلٍ مِنْ مُزَیْنَهًَْ أَوْ مِنْ جُهَیْنَهًَْ فَسَأَلَهُ فَلَمْ یُوَافِقْهُ. فَقَالَ: ابْغُونِی رَجُلًا غَیْرَهُ فَأُتِیَ بِرَجُلٍ آخَرَ إِمَّا مِنْ مُزَیْنَهًَْ وَ إِمَّا مِنْ جُهَیْنَهًَْ قَالَ: فَذَکَرَ لَهُ فَأَخَذَهُ مَعَهُ حَتَّی انْتَهَی إِلَی الْعَقَبَهًِْ، فَقَالَ: مَنْ یَصْعَدْهَا حَطَّ اللَّهُ عَنْهُ کَمَا حَطَّ اللَّهُ عَنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ فَقَالَ لَهُمُ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً ... نَغْفِرْ لَکُمْ خَطایاکُمْ قَالَ: فَابْتَدَرَهَا خَیْلُ الْأَنْصَارِ الْأَوْسِ وَ الْخَزْرَج.

امام صادق (علیه السلام) [معاویه‌بن‌عمّار از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده است:] هنگامی‌که پیامبراکرم ([و مسلمانان همراه ایشان] در غزوه‌ی حدیبیّه به سوی مکّه حرکت کردند، ماه ذی‌القعده بود؛ وقتی‌که به میقات، که حاجیان در آن محرم می‌شوند، رسیدند احرام بسته و سلاح حمل کردند و چون به پیامبر (خبر رسید که مشرکان، خالدبن‌ولید را به سمت او فرستاده‌اند تا او را برگرداند، حضرت (فرمود: «مردی را بیابید که مرا از بیراهه ببرد». مسلمانان مردی را از قبیله‌ی مزینه یا جهینه، نزد حضرت (آوردند. حضرت (از او پرسش کرد و او را سازگار خویش نیافت و از این رو فرمود: «مرد دیگری بیابید». آن‌ها مرد دیگری را که او نیز از قبیله مزینه یا جهینه بود نزد پیامبر (آوردند. و چون حضرت (با او سخن گفت، او را به همراه خود برد تا به گردنه‌ای رسیدند. حضرت (فرمود: «هرکه از این گردنه بالا رود، خداوند گناهش را می‌ریزد چنان‌که گناه بنی‌اسرائیل را ریخت و به آن‌ها فرمود: ادْخُلُواالْباب َ سُجَّداً ... نَغْفِرْ لَکُمْ خَطایاکُمْ» گروه انصار یعنی اوس و خزرج پیشی‌گرفته و از آن گردنه بالا رفتند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۲ الکافی، ج۸، ص۳۲۲

الباقر (علیه السلام)- فَأَمَّا الْمُحْسِنُونَ فَفَعَلُوا مَا أُمِرُوا بِهِ.

امام باقر (علیه السلام) نیکوکاران به آنچه امر می‌شوند، عمل می‌کنند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۴ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۷۸/ قصص الأنبیاءللراوندی، ص۱۷۴