ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- نَزَلَتْ فِی عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) خَاصَّهًًْ وَ هُوَ أَوَّلُ مُؤْمِنٍ وَ أَوَّلُ مُصَلٍّ مَعَ النَّبِیِّ.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) این آیه در خصوص علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) نازل شده و او نخستین کسی بود که ایمان آورد و نخستین کس پس از پیامبرخدا (بود که نماز خواند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۴ بحارالأنوار، ج۳۵، ص۳۴۸/ بحارالأنوار، ج۳۸، ص۲۳۳/ المناقب، ج۲، ص۹/ بحارالأنوار، ج۳۸، ص۲۰۲/ فرات الکوفی، ص۶۰/ شواهدالتنزیل، ج۱، ص۱۱۷/ المناقب، ج۲، ص۱۳

العسکری (علیه السلام)- الذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ وَصَفُوهُ بِصِفَاتِهِ وَ نَزَّهُوهُ عَنْ خِلَافِ صِفَاتِهِ وَ صَدَّقُوا مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله) فِی أَقْوَالِهِ وَ صَوَّبُوهُ فِی أَفْعَالِهِ وَ رَأَوْا عَلِیّاً (علیه السلام) بَعْدَهُ سَیِّداً إِمَاماً وَ قَرَماً هُمَاماً لَا یَعْدِلُهُ مِنْ أُمَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) أَحَدٌ وَ لَا کُلُّهُمْ لَوْ جَمَعُوا فِی کِفَّهًٍْ یُوزَنُونَ بِوَزْنِهِ بَلْ یَرْجَحُ عَلَیْهِمْ کَمَا یَرْجَحُ السَّمَاءُ عَلَی الْأَرْضِ وَ الْأَرْضُ عَلَی الذَّرَّهًِْ وَ شِیعَهًُْ عَلِیٍّ (علیه السلام) هُمُ الَّذِینَ لَا یُبَالُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَ وَقَعَ الْمَوْتُ عَلَیْهِمْ أَوْ وَقَعُوا عَلَی الْمَوْتِ.

امام عسکری (علیه السلام) افرادی هستند که خداوند را باور داشته و او را به صفات خویش می‌ستایند و از غیر صفاتش دور می‌دانند و محمّد (را در گفتارش تصدیق کرده و کردار ایشان را تأیید کرده و صحیح می‌دانند و علی (علیه السلام) را بعد از آن حضرت، سرور، پیشوا، بزرگوار، شجاع و بخشنده می‌دانند. هیچ‌کس از امّت حضرت‌محمّد (را با آن حضرت برابر نمی‌دانند؛ حتّی اگر تمام افراد امّت را در کفه‌ای از ترازو با او مقایسه کنند، او را برتر می‌دانند؛ چنانچه آسمان برتر از زمین و زمین نیز با ذرّه برابری نمی‌کند. شیعه‌ی علی (علیه السلام) آنهایی هستند که در راه خدا باکی ندارند از اینکه مرگ بر آنان چیره‌شود (بمیرند) و یا آنان بر مرگ چیره شوند [زنده بمانند]. (در راه خدا مرگ و زندگی برایشان اهمّیّتی ندارد).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۶ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۶۲/ الإمام العسکری، ص۳۱۹

الباقر (علیه السلام)- إِنَّ أَهْلَ الْجَنَّهًِْ یُحْیَوْنَ فَلَا یَمُوتُونَ أَبَداً وَ یَسْتَیْقِظُونَ فَلَا یَنَامُونَ أَبَداً وَ یَسْتَغْنُونَ فَلَا یَفْتَقِرُونَ أَبَداً وَ یَفْرَحُونَ فَلَا یَحْزَنُونَ أَبَداً وَ یَضْحَکُونَ فَلَا یَبْکُونَ أَبَداً وَ یُکْرَمُونَ فَلَا یُهَانُونَ أَبَداً وَ یَفْکَهُونَ وَ لَا یُقَطِّبُونَ أَبَداً وَ یُحْبَرُونَ وَ یُسَرُّونَ أَبَداً وَ یَأْکُلُونَ فَلَا یَجُوعُونَ أَبَداً وَ یَرْوُونَ فَلَا یَظْمَئُونَ أَبَداً وَ یَکْسُونَ فَلَا یَعْرُونَ أَبَداً وَ یَرْکَبُونَ وَ یَتَزَاوَرُونَ أَبَداً یُسَلِّمُ عَلَیْهِمُ الْوِلْدَانُ الْمُخَلَّدُونَ أَبَداً بِأَیْدِیهِمْ أَبَارِیقُ الْفِضَّهًِْ وَ آنِیَهًُْ الذَّهَبِ أَبَدا.

امام باقر (علیه السلام) بهشتیان زنده‌اند و هرگز نمی‌میرند؛ بیدارند و هرگز نمی‌خوابند؛ بی‌نیازند و هرگز محتاج نمی‌شوند؛ خوشحالند و هرگز غمگین نمی‌شوند؛ خندانند و هیچ‌گاه نمی‌گریند؛ بزرگوارانی هستند که هرگز به ایشان اهانت نمی‌شود؛ خوشرویند و اخم نمی‌کنند؛ تا ابد شادمان و مسرور می‌گردند؛ می‌خورند و هرگز احساس گرسنگی نمی‌کنند؛ سیرابند و هرگز تشنه نمی‌شوند؛ لباس می‌پوشند و هرگز عریان نمی‌شوند؛ همیشه بر مرکب‌هایی سوارند و با آنان همه جا را زیارت و ملاقات می‌کنند؛ جوانانی با حسن و زیبایی ابدی با ابریق‌های نقره‌ای وجام‌های طلایی تا ابد به ایشان سلام می‌کنند [و تسلیم امر آنان‌اند]؛ همیشه تا ابد بر تخت‌های [عزّت] تکیه زده، به پشتی تکیه داده و نظاره می‌کنند؛ از سوی خداوند تا ابد درود و سلام به ایشان می‌رسد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۶ الإختصاص، ص۳۵۸