علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- فَإِنَّهَا نَزَلَتْ فِی أَبِی ذَرٍّ وَ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ وَ کَانَ سَبَبُ ذَلِکَ لَمَّا أَمَرَ عُثْمَانُ بِنَفْیِ أَبِی ذَرٍّ (رحمة الله علیه) إِلَی الرَّبَذَهًِْ دَخَلَ عَلَیْهِ أَبُو ذَرٍّ وَ کَانَ عَلِیلًا مُتَوَکِّئاً عَلَی عَصَاهُ وَ بَیْنَ یَدَیْ عُثْمَانَ مِائَهًُْ أَلْفِ دِرْهَمٍ قَدْ حُمِلَتْ إِلَیْهِ مِنْ بَعْضِ النَّوَاحِی وَ أَصْحَابُهُ حَوْلَهُ یَنْظُرُونَ إِلَیْهِ وَ یَطْمَعُونَ أَنْ یَقْسِمَهَا فِیهِمْ فَقَالَ أَبُو ذَرٍّ (رحمة الله علیه) لِعُثْمَانَ: مَا هَذَا الْمَالُ؟ فَقَالَ عُثْمَانُ: مِائَهًُْ أَلْفِ دِرْهَمٍ حُمِلَتْ إِلَیَّ مِنْ بَعْضِ النَّوَاحِی أُرِیدُ أَنْ أَضُمَّ إِلَیْهَا مِثْلَهَا ثُمَّ أَرَی فِیهَا رَأْیِی. فَقَالَ أَبُو ذَرٍّ (رحمة الله علیه): یَا عُثْمَانُ! أَیُّمَا أَکْثَرُ مِائَهًُْ أَلْفِ دِرْهَمٍ أَوْ أَرْبَعَهًُْ دَنَانِیرَ. فَقَالَ عُثْمَانُ: بَلْ مِائَهًُْ أَلْفِ دِرْهَمٍ. فَقَالَ أَبُو ذَرٍّ (رحمة الله علیه): أَ مَا تَذْکُرُ أَنِّی أَنَا وَ أَنْتَ دَخَلْنَا عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) عِشَاءً فَرَأَیْنَاهُ کَئِیباً حَزِیناً فَسَلَّمْنَا عَلَیْهِ فَلَمْ یَرُدَّ عَلَیْنَا السَّلَامَ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا أَتَیْنَاهُ فَرَأَیْنَاهُ ضَاحِکاً مُسْتَبْشِراً فَقُلْنَا لَهُ: بِآبَائِنَا وَ أُمَّهَاتِنَا دَخَلْنَا عَلَیْکَ الْبَارِحَهًَْ فَرَأَیْنَاکَ کَئِیباً حَزِیناً وَ عُدْنَا إِلَیْکَ الْیَوْمَ فَرَأَیْنَاکَ ضَاحِکاً مُسْتَبْشِراً فَقَالَ (صلی الله علیه و آله): نَعَمْ! کَانَ {قَدْ بَقِیَ} عِنْدِی مِنْ فَیْءِ الْمُسْلِمِینَ أَرْبَعَهًُْ دَنَانِیرَ لَمْ أَکُنْ قَسَمْتُهَا وَ خِفْتُ أَنْ یُدْرِکَنِی الْمَوْتُ وَ هِیَ عِنْدِی وَ قَدْ قَسَمْتُهَا الْیَوْمَ فَاسْتَرَحْتُ الْخَبَرَ.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) این آیه درمورد ابوذر و عثمان‌ابن‌عفان نازل شده و دلیل اینکه عثمان، ابوذر (رحمة الله علیه) را به ربذه تبعیدکرد این بود که ابوذر در حالی‌که بیمار بوده و به عصایش تکیه کرده‌بود، بر عثمان وارد شد. در مقابل او (عثمان) صدهزار درهم بود که از برخی نواحی به نزدش آورده‌بودند و یارانش دورش را گرفته و به او نگاه می‌کردند و چشم طمع به آن اموال دوخته‌بودند تا بین آن‌ها تقسیم کند. ابوذر (رحمة الله علیه) به عثمان گفت: «این اموال چیست»؟ عثمان جواب داد: «صدهزار درهم است که از بعضی نواحی به‌سوی من آورده شده و من می‌خواهم مثل همان مقدار را به آن ضمیمه کرده و سپس درباره‌ی آن تصمیم بگیرم». ابوذر (رحمة الله علیه) پرسید: «ای عثمان صدهزار درهم بیشتر است یا چهار دینار»؟ او جواب داد: «البته صدهزار دینار» ابوذر گفت: «آیا یادت نمی‌آید که شبی من و تو بر پیامبر (وارد شدیم و ایشان افسرده و محزون بود؛ طوری‌که به او سلام کردیم امّا جواب نفرمود و فردا صبح که نزدش حاضر شدیم او را خندان و شادمان دیدیم و گفتیم «پدران و مادرانمان فدایتان! دیشب که به دیدنتان آمدیم شما را غمگین و افسرده دیدیم و امروز به‌سویتان بازگشتیم در حالی‌که شمارا شاد وخوشحال می‌بینیم». حضرت فرمود: «بله! چهار دینار از خراج مسلمانان نزد من باقی مانده‌بود که تقسیمش نکرده‌بودم و می‌ترسیدم درحالی‌که آن نزد من است از دنیا بروم. امروز آن را تقسیم کرده‌ام و به‌واسطه‌ی آن آسوده گشتم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۰۸ مستدرک الوسایل، ج۱۱، ص۹۴

العسکری (علیه السلام)- لَا یَسْفِکُ بَعْضُکُمْ دِمَاءَ بَعْضٍ.

امام عسکری (علیه السلام) خون یکدیگر را نریزید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۰۸ بحارالأنوار، ج۷۲، ص۳۱۶/ بحارالأنوار، ج۹، ص۱۸۰/ الإمام العسکری، ص۳۶۷/ البرهان

العسکری (علیه السلام)- ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ بِذَلِکَ الْمِیثَاقِ کَمَا أَقَرَّ بِهِ أَسْلَافُکُمْ وَ الْتَزَمْتُمُوهُ کَمَا الْتَزَمُوهُ.

امام عسکری (علیه السلام) سپس مانند گذشتگان خود به این پیمان اقرار نمودید و مانند اجدادتان به اجرای آن ملتزم شدید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۱۰ بحارالأنوار، ج۷۲، ص۳۱۶/ بحارالأنوار، ج۹، ص۱۸۰/ الإمام العسکری، ص۳۶۷/ البرهان

العسکری (علیه السلام)- تَشْهَدُونَ بِذَلِکَ عَلَی أَسْلَافِکُمْ وَ أَنْفُسِکُمْ.

امام عسکری (علیه السلام) شما خود، شاهد بر [ظلم و عهدشکنی] خود و گذشتگانتان هستید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۵۱۰ بحارالأنوار، ج۷۲، ص۳۱۶/ بحارالأنوار، ج۹، ص۱۸۰/ الإمام العسکری، ص۳۶۷/ البرهان