سوره طه - آیه 40 جزء 16 - صفحه 314

    إِذۡ تَمۡشِيٓ أُخۡتُكَ فَتَقُولُ هَلۡ أَدُلُّكُمۡ عَلَىٰ مَن يَكۡفُلُهُۥۖ فَرَجَعۡنَٰكَ إِلَىٰٓ أُمِّكَ كَيۡ تَقَرَّ عَيۡنُهَا وَلَا تَحۡزَنَۚ وَقَتَلۡتَ نَفۡسࣰا فَنَجَّيۡنَٰكَ مِنَ ٱلۡغَمِّ وَفَتَنَّٰكَ فُتُونࣰاۚ فَلَبِثۡتَ سِنِينَ فِيٓ أَهۡلِ مَدۡيَنَ ثُمَّ جِئۡتَ عَلَىٰ قَدَرࣲ يَٰمُوسَىٰ

    40
تفسیر روایی
آن گاه که خواهرت به سوی کاخ فرعون رفت، و گفت: آیا شما را به کسی که از این نوزاد سرپرستی کند، راهنمایی کنم؟ پس تو را به مادرت برگرداندیم تا خوشحال و شاد شود و غم و غصه نخورد، و کسی [از فرعونیان] را کُشتی و ما تو را از اندوه [و نگرانی بر ارتکاب قتل آن مشرک] نجات دادیم، و چنان که باید امتحانت نمودیم، پس سالیانی در میان اهل مدین ماندی، سپس ای موسی! بر اساس تقدیر الهی [برای انتخاب شدن به مقام پیامبری اینجا] آمدی،
1 (طه/40)

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- رَحِمَ اللَّهُ أَخِی مُوسَی (علیه السلام) قَتَلَ رَجُلًا خَطَئاً وَ کَانَ ابْنَ اثْنَتَیْ عَشْرَهًَْ سَنَهًًْ قَالَ عَزَّ مِنْ قَائِلٍ فَلَبِثْتَ سِنِینَ فِی أَهْلِ مَدْیَنَ.

پیامبر ( خداوند برادرم موسی (را رحمت کند درسن دوازده‌سالگی مردی را غیر عمدی کشت؛ خدای عزّوجلّ در قرآن فرموده است: فَلَبِثْتَ سِنینَ فی أَهْلِ مَدْیَنَ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۲۱۲ نورالثقلین

2 (طه/40)

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ فَتَنَّاکَ فُتُوناً أَیِ اخْتَبَرْنَاکَ اخْتِبَاراً فِی أَهْلِ مَدْیَنَ أَیْ عِنْدَ شُعَیْب (علیه السلام).

علیّ‌ّّّّبن‌ابراهیم ( وَ فَتَنَّاکَ فُتُوناً؛ یعنی تو را به خوبی آزمودیم. و در آیه: فَلَبِثْتَ سِنینَ فی أَهْلِ مَدْیَنَ؛ منظور از اهل مدین نزد شعیب است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۲۱۲ بحار الأنوار، ج۱۳، ص۱۰۷/ القمی؛ ج۲، ص۶۰

3 (طه/40)

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- رَوَی النُّعْمَانِیُّ فِی تَفْسِیرِهِ فِیمَا رَوَاهُ عَنْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَنَّهُمْ سَأَلُوهُ عَنِ الْمُتَشَابِهِ فِی تَفْسِیرِ الْفِتْنَهًِْ فَقَالَ مِنْهُ فِتْنَهًُْ الِاخْتِبَارِ وَ هُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی لِمُوسَی (علیه السلام) وَ فَتَنَّاکَ فُتُوناً.

امام علی ( نعمانی در تفسیرش نقل کرده است، از امیرالمؤمنین (درباره معانی متشابه در تفسیر فتنه پرسیده شد، ایشان فرمود: «یکی از معانی آن اختبار است؛ مانند این سخن خداوند متعال به حضرت موسی (: وَ فَتَنَّاکَ فُتُوناً».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۲۱۲ بحار الأنوار، ج۵، ص۱۷۴

4 (طه/40)

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- رَوَی النُّعْمَانِیُّ فِی تَفْسِیرِهِ فِیمَا رَوَاهُ عَنْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَنَّهُمْ سَأَلُوهُ عَنِ الْمُتَشَابِهِ فِی تَفْسِیرِ الْفِتْنَهًِْ فَقَال (علیه السلام) الم أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ یُتْرَکُوا أَنْ یَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا یُفْتَنُونَ وَ قَوْلُهُ لِمُوسَی (علیه السلام) وَ فَتَنَّاکَ فُتُوناً.

امام علی ( از امیرالمؤمنین (درباره‌ی معانی متشابه در فتنه پرسیدند. حضرت پاسخ داد: «یکی ازمعانی متشابه در فتنه، فتنه به‌معنای «آزمایش» است که در این آیه قرآن آمده است: آیا مردم گمان کردند همین‌که بگویند: «ایمان آوردیم»، به حال خود رها می‌شوند و آزمایش نخواهند شد؟!. (عنکبوت/۲۱). و همین‌طور این آیه که خدای متعال به موسی (فرمود: وَ فَتَنَّاکَ فُتُونا».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۲۱۴ بحار الأنوار، ج۹۰، ص۱۶