سوره انبیاء - آیه 31 جزء 17 - صفحه 324

    وَجَعَلۡنَا فِي ٱلۡأَرۡضِ رَوَٰسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمۡ وَجَعَلۡنَا فِيهَا فِجَاجࣰا سُبُلࣰا لَّعَلَّهُمۡ يَهۡتَدُونَ

    31
تفسیر روایی
و در زمین کوه های استوار پدید آوردیم تا زمین آنان را نلرزاند، و در آن راه هایی فراخ و گشاده قرار دادیم تا [به سوی اهداف خود] راه یابند.
1 (انبیاء/31)

الصّادق (علیه السلام)- جَعَلَهُمُ اللَّهُ أَرْکَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِیدَ بِأَهْلِهَا وَ حُجَّتَهُ الْبَالِغَهًَْ عَلَی مَنْ فَوْقَ الْأَرْضِ وَ مَنْ تَحْتَ الثَّرَی.

امام صادق ( خداوند ائمّه (را تکیه‌گاه‌ها و پشتیبان زمین قرار داد که مبادا اهلش را بلرزاند و حجّت رسای خود بر کسی‌که در روی زمین و کسی‌که در زیر خاک است [قرار داد].

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۴۰۶ الاختصاص، ص۲۱/ البرهان

2 (انبیاء/31)

الباقر (علیه السلام)- عن ابی بصیر عن الباقر (علیه السلام) قال إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) مَلَکَ مَا فَوْقَ الْأَرْضِ وَ مَا تَحْتَهَا فَعُرِضَتْ لَهُ سَحَابَتَانِ إِحْدَاهُمَا الصَّعْبَهًُْ وَ الْأُخْرَی الذَّلُولُ وَ کَانَ فِی الصَّعْبَهًِْ مُلْکُ مَا تَحْتَ الْأَرْضِ وَ فِی الذَّلُولِ مُلْکُ مَا فَوْقَ الْأَرْضِ فَاخْتَارَ الصَّعْبَهًَْ عَلَی الذَّلُولِ فَدَارَتْ بِهِ سَبْعُ أَرَضِینَ فَوَجَدَ ثَلَاثاً خَرَاباً وَ أَرْبَعَهًًْ عَوَامِرَ.

امام باقر ( ابوبصیر نقل می‌کند: امام باقر (فرمود: «علی (آنچه را که بالای زمین است و آنچه را که زیر آن است مالک شد؛ پس دو ابر، بر او عرضه شد؛ یکی از آن دو رام نبود و دیگری رام بود و در ابری که رام نبود حکومت آنچه زیر زمین است بود و در ابر رام، حکومت آنچه در بالای زمین است، بود. ابری را که رام نبود بر رام برگزید؛ پس به‌وسیله‌ی آن، هفت زمین گردش کردند؛ در نتیجه سه تا را خراب و چهار تا را آباد یافت».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۴۰۶ بحرالعرفان، ج۱۱، ص۲۲۸