سوره انبیاء - آیه 76 جزء 17 - صفحه 328

    وَنُوحًا إِذۡ نَادَىٰ مِن قَبۡلُ فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ

    76
تفسیر روایی
و نوح را [یاد کن] هنگامی که پیش از این [پیامبران یاد شده] ندا کرد: [پروردگارا! مرا از این قوم فاسد و تبهکار نجات بخش.] پس ندایش را اجابت کردیم، و او و خانواده اش را از آن اندوه بزرگ نجات دادیم.
1 (انبیاء/76)

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- قال الْیَهُودِ وَ النَّوَاصِب لنبی (صلی الله علیه و آله) هَذِهِ الْجِبَالُ بِحَضْرَتِنَا فَهَلُمَّ بِنَا إِلَی بَعْضِهَا فَاسْتَشْهِدْهُ عَلَی تَصْدِیقِکَ وَ تَکْذِیبِنَا فقَالَ رسول الله (صلی الله علیه و آله) وَ أَسْأَلُکَ أَیُّهَا الْجَبَلُ أَ أَمَرَکَ اللَّهُ تَعَالَی بِطَاعَتِی فِیمَا أَلْتَمِسُهُ مِنْکَ بِجَاهِ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ آلِهِ الطَّیِّبِینَ (الَّذِینَ بِهِمْ نَجَّی اللَّهُ تَعَالَی نُوحاً (علیه السلام) مِنَ الْکَرْبِ الْعَظِیمِ وَ بَرَّدَ اللَّهُ النَّارَ عَلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) وَ جَعَلَهَا عَلَیْهِ سَلَاماً وَ مَکَّنَهُ فِی جَوْفِ النَّارِ عَلَی سَرِیرٍ وَ فِرَاشٍ وَثِیرٍ لَمْ یَرَ ذَلِکَ الطَّاغِیَهًُْ مِثْلَهُ لِأَحَدٍ مِنْ مُلُوکِ الْأَرْضِ أَجْمَعِینَ فَأَنْبَتَتْ حَوَالَیْهِ مِنَ الْأَشْجَارِ الْخَضِرَهًِْ النَّضِرَهًِْ النَّزِهَهًِْ وَ غَمَرَ مَا حَوْلَهُ مِنْ أَنْوَاعِ النُّورِ بِمَا لَا یُوجَدُ إِلَّا فِی فُصُولٍ أَرْبَعَهًٍْ مِنَ السَّنَهًِْ قَالَ الْجَبَلُ بَلَی أَشْهَدُ لَکَ یا محمد (صلی الله علیه و آله) بِذَلِک.

پیامبر ( یهود و ناصبیان به پیامبر (گفتند: یا محمد، اکنون این کوه‌ها در اینجا حاضرند، بیا تا به سویشان برویم و از آنها گواهی بگیر که تو راست می‌گویی و ما دروغ ... رسول خدا (به کوه فرمود: «ای کوه! آیا خداوند به تو فرمان نداده که هر گاه چیزی را به حقّ شکوه محمّد (و خاندان پاکش از تو خواستم از من فرمان ببری؟ همان کسانی که خداوند به اسم ایشان نوح (را از آن الْکَرْبِ الْعَظِیمِ رهایی بخشید و آتش را بر ابراهیم (سرد و بی‌آسیب گرداند و او را در میان آتش، بر تخت و بالینی نرم جای داد چنان که آن نمرود سرکش این جایگاه را نزد هیچ یک از پادشاهان زمین ندیده بود، و در کنارش درختانی سبز و شکوفا و خرّم رویاند و پیرامونش را آکنده از انواع گل‌های چهار فصل سال نمود». کوه گفت: «بله، ای محمّد! گواهی می‌دهم که چنین است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۴۵۸ بحارالأنوار ج۹، ص۳۱۵