لَكُمۡ فِيهَا مَنَٰفِعُ إِلَىٰٓ أَجَلࣲ مُّسَمࣰّى ثُمَّ مَحِلُّهَآ إِلَى ٱلۡبَيۡتِ ٱلۡعَتِيقِ
33لَكُمۡ فِيهَا مَنَٰفِعُ إِلَىٰٓ أَجَلࣲ مُّسَمࣰّى ثُمَّ مَحِلُّهَآ إِلَى ٱلۡبَيۡتِ ٱلۡعَتِيقِ
33الصّادق (علیه السلام)- عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ لَکُمْ فِیها مَنافِعُ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی قَالَ إِنِ احْتَاجَ إِلَی ظَهْرِهَا رَکِبَهَا مِنْ غَیْرِ أَنْ یَعْنُفَ عَلَیْهَا وَ إِنْ کَانَ لَهَا لَبَنٌ حَلَبَهَا حِلَاباً لَا یَنْهَکُهَا.
امام صادق ( از امام صادق (روایت شده که دربارهی این سخن خداوند عزّوجلّ [که میفرماید:] لَکُمْ فِیها مَنافِعُ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی؛ فرمود: «اگر حجگزار مجبور به سوارشدن بر حیوان قربانی شد. میتواند چنین کند بهشرط اینکه بر آن سخت نگیرد؛ و اگر شیری دارد میتواند آن را بدوشد بهشرط اینکه تمامی شیرش را ندوشد».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۶۵۶ الکافی، ج۴، ص۴۹۲/ من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۵۰۴/ تهذیب الأحکام، ج۵، ص۲۲۰/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۴، ص۱۴۷/ نورالثقلین
علیّبنابراهیم (رحمة الله علیه)- قَوْلُهُ لَکُمْ فِیها مَنافِعُ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی؛ قَالَ الْبُدْنُ یَرْکَبُهَا الْمُحْرِمُ مِنْ مَوْضِعِهَا الَّذِی یُحْرِمُ فِیهِ غَیْرَ مُضِرٍّ بِهَا وَ لَا مُعَنِّفٍ عَلَیْهَا وَ إِنْ کَانَ لَهَا لَبَنٌ یَشْرَبُ مِنْ لَبَنِهَا إِلَی یَوْمِ النَّحْرِ قَوْلُهُ ثُمَّ مَحِلُّها إِلَی الْبَیْتِ الْعَتِیقِ.
علیّبنابراهیم ( لَکُمْ فِیهَا مَنَافِعُ إِلَی أَجَلٍ مُسَمًّی؛ فرد مُحرِم میتواند از جاییکه احراممیبندد سوار بر شتر قربانی شود به شرط اینکه آزاری به آن نرسانده و بر آن سخت نگیرد؛ و اگر شیری دارد میتواند تا روز قربانی (عید قربان) از شیرش بنوشد؛ این است منظور خداوند از اینکه فرموده: ثُمَّ مَحِلُّهَا إِلَی الْبَیْتِ الْعَتِیقِ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۶۵۶ بحارا لأنوار، ج۹۶، ص۲۸۴/ القمی، ج۲، ص۸۴/ مستدرک الوسایل، ج۱۰، ص۱۰۳/ نورالثقلین/ البرهان
الباقر (علیه السلام)- إِنَّ الشَّعَائِرَ الْهَدْیُ قَالَ: إِنَّ مَنَافِعَهَا رُکُوبُ ظَهْرِهَا وَ شُرْبِ لَبَنِهَا إِذَا احْتِیجَ إِلَیْهَا.
امام باقر ( منافع حیوان قربانی، همان سوارشدن بر آن و نوشیدن شیرش به هنگام نیاز است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۹، ص۶۵۶ نورالثقلین