إِنَّهُۥ كَانَ فَرِيقࣱ مِّنۡ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّٰحِمِينَ
109إِنَّهُۥ كَانَ فَرِيقࣱ مِّنۡ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّٰحِمِينَ
109الرّسول ( لَا تُجَالِسُوا مَعَ شَارِبِ الْخَمْرِ وَ لَا تَعُودُوا مَرْضَاهُمْ وَ لَا تُشَیِّعُوا جَنَائِزَهُمْ وَ لَا تُصَلُّوا عَلَی أَمْوَاتِهِمْ فَإِنَّهُمْ کِلَابُ أَهْلِ النَّارِ کَمَا قَالَ اللَّهُ اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ.
پیامبر ( با شرابخوار همنشینی نکنید، به عیادت مریضهایشان نروید، جنازههایشان را تشییع نکنید و بر مردگانشان نماز نخوانید؛ زیرا آنها سگهای اهل آتش هستند همانگونه که خدا فرمود: اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۱۳۲ بحارالأنوار، ج۷۶، ص۱۴۸/ جامع الأخبار، ص۱۵۰/ مستدرک الوسایل، ج۱۷، ص۵۲
أمیرالمؤمنین ( وَصِیَّهًُْ أمِیرِ المُؤمِنِینَ (لِکُمَیلِ بنِ زِیَادٍ: یا کُمَیْلُ ثُمَّ یُنَادُونَ اللَّهَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ بَعْدَ أَنْ یَمْکُثُوا أَحْقَاباً اجْعَلْنَا عَلَی الرَّخَاءِ فَیُجِیبُهُمْ اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ یَا کُمَیْلُ فَعِنْدَهَا یَیْأَسُونَ مِنَ الْکَرَّهًِْ وَ اشْتَدَّتِ الْحَسْرَهًُْ وَ أَیْقَنُوا بِالْهَلَکَهًِْ وَ الْمَکْثِ جَزَاءً بِمَا کَسَبُوا عُذِّبُوا.
امام علی ( ای کمیل! بعد از آنکه مدّتهای طولانی در عذاب باقی میمانند؛ خداوند را صدا میزنند که ما را در آسایش قرار ده امّا به ایشان جواب میدهد: اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُون ای کمیل! دراینهنگام از آزادشدن ناامید میشوند و افسوس آنها بیشتر میشود و یقین به نابودی و و باقیماندن [در عذاب] پیدا میکنند. و پاداش کردارشان، عذاب است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۱۳۲ بحارالأنوار، ج۷۴، ص۲۷۸
الرّسول ( جَاءَ فِی قَوْلِهِ تَعَالَی وَ نادَوْا یا مالِکُ لِیَقْضِ عَلَیْنا رَبُّکَ قَالَ یُنَادُونَ أَرْبَعِینَ عَاماً فَلَا یُجِیبُهُمْ ثُمَ یَقُولُ إِنَّکُمْ ماکِثُونَ فَیَقُولُونَ رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ فَیَدْعُونَ أَرْبَعِینَ عَاماً فَیُقَالُ لَهُمْ اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ فَیَئِسَ الْقَوْمُ بَعْدَهَا فَلَمْ یَبْقَ إِلَّا الزَّفِیرُ وَ الشَّهِیقُ کَمَا تَتَنَاهَقُ الْحَمِیرُ.
پیامبر ( اهل جهنّم، چهل سال فریاد میزنند و میگویند: آنها فریاد میکشند: «ای مالک دوزخ! [ای کاش] پروردگارت ما را بمیراند [تا آسوده شویم]!» اما کسی جواب آنها را نمیدهد تا آنکه به آنها میگویند: انکم ماکسون «شما در اینجا ماندنی هستید»!. (زخرف/ ۷۷) آنها میگویند: رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ. پس از چهلسال دیگر به آنها گفته میشود: اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ، پس از آن دوزخیان ناامید میشوند و جز نالهوزاریی همانند عرعر الاغ، صدایی نخواهند داشت.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۱۳۲ إرشادالقلوب، ج۱، ص۳۶
الصّادق ( رُوِی الصّادق (: وَ إِنِ اسْتَغَاثُوا یُغاثُوا بِماءٍ کَالْمُهْلِ یَشْوِی الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرابُ وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً یُنادَوْنَ مِنْ مَکانٍ بَعِیدٍ* رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ فَیُمْسَکُ الْجَوَابُ عَنْهُمْ أَحْیَانا ثُمَّ قِیلَ لَهُمْ اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ* وَ نادَوْا یا مالِکُ لِیَقْضِ عَلَیْنا رَبُّکَ قالَ إِنَّکُمْ ماکِثُونَ.
امام صادق ( و اگر تقاضای آب کنند، آبی برای آنان میآورند که همچون فلز گداخته صورتها را بریان میکند. چه نوشیدنی بدی، و چه اجتماع ناپسندی! (کهف/۲۹) از مکان دوری آواز به آنها میرسد. (فصلت/۴۴) و میگویند: رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ. مدّتی به آنها هیچ جوابی داده نمیشود، سپس گفته میشود: اخْسَؤُا فِیها وَ لا تُکَلِّمُونِ، وَ نادَوْا یا مالِکُ لِیَقْضِ عَلَیْنا رَبُّکَ قالَ إِنَّکُمْ ماکِثُونَ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۱۳۲ بحارالأنوار، ج۸، ص۳۲۴