وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوۡمِهِۦ فَقَالَ يَٰقَوۡمِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنۡ إِلَٰهٍ غَيۡرُهُۥٓۚ أَفَلَا تَتَّقُونَ
23وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوۡمِهِۦ فَقَالَ يَٰقَوۡمِ ٱعۡبُدُواْ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنۡ إِلَٰهٍ غَيۡرُهُۥٓۚ أَفَلَا تَتَّقُونَ
23ابنعباس ( إِنَّهُ سُمِّیَ نُوحاً (لِکَثْرَهًِْ نَوْحِهِ عَلَی نَفْسِهِ وَ قِیلَ فِی سَبَبِ نَوْحِهِ: إِنَّهُ کَانَ یَدْعُو عَلَی قَوْمِهِ بِالْهَلَاکِ.
ابنعبّاس ( [حضرت نوح (] به این دلیل نوح نامیده شده که زیاد بر خودش نوحه میکرد. دربارهی علّت نوحهکردنش گفته شده: به خاطر این بود که پیوسته قومش را به هلاکشدن نفرین میکرد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۲ بحارالأنوار، ج۱۱، ص۳۰۵
الصّادق ( عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ (أَنَّهُ قَالَ: کَانَ اسْمُ نُوحٍ (عَبْدَ الْغَفَّارِ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ نُوحاً لِأَنَّهُ کَانَ یَنُوحُ عَلَی نَفْسِهِ.
امام صادق ( اسم نوح (عبدالغفّار بود و به این علّت نوح نامیده شد که مرتّب بر خودش نوحه و زاری میکرد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۲ علل الشرایع، ج۱، ص۲۸
الصّادق ( کَانَ اسْمُ نُوحٍ (عَبْدَ الْمَلِکِ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ نُوحاً لِأَنَّهُ بَکَی خَمْسَمِائَهًِْ سَنَهًٍْ.
امام صادق ( اسم نوح (عبدالأعلی بوده و پانصدسال نوحه و بیتابی میکرد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۲ علل الشرایع، ج۱، ص۲۸
الصّادق ( کَانَ اسْمُ نُوحٍ (عَبْدَ الْأَعْلَی وَ إِنَّمَا سُمِّیَ نُوحاً لِأَنَّهُ بَکَی خَمْسَمِائَهًِْ عَامٍ.
امام صادق ( نام نوح (عبدالاعلی بود و چون پانصدسال گریه کرد، به نوح نامگذاری شد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۲ علل الشرایع، ج۱، ص۲۸
الباقر ( إِنَّ نُوحاً إِنَّمَا سُمِّیَ عَبْداً شَکُوراً لِأَنَّهُ کَانَ یَقُولُ إِذَا أَمْسَی وَ أَصْبَحَ اللَّهُمَّ إِنِّی أُشْهِدُکَ أَنَّهُ مَا أَمْسَی وَ أَصْبَحَ بِی مِنْ نِعْمَهًٍْ أَوْ عَافِیَهًٍْ فِی دِینٍ أَوْ دُنْیَا فَمِنْکَ وَحْدَکَ لَا شَرِیکَ لَکَ لَکَ الْحَمْدُ وَ لَکَ الشُّکْرُ بِهَا عَلَیَّ حَتَّی تَرْضَی وَ بَعْدَ الرِّضَا إِلَهَنَا.
امام باقر ( خداوند به این دلیل نوح (را (در آیه ۳ از سوره اسراء) بندهی شاکر نامید که در هر صبح و شام میگفت: «خداوندا! من گواهی میدهم که هیچ روز و شبی از من نگذشت مگر آنکه نعمت و عافیت در دین و دنیایم از جانب تو به من رسید. تو یکتایی، شریکی نداری، سپاس فقط از آن توست، خدای ما! آنقدر سپاس تو را میگویم که راضی شوی».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۵۲ علل الشرایع، ج۱، ص۲۹