وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّآ إِفۡكٌ ٱفۡتَرَىٰهُ وَأَعَانَهُۥ عَلَيۡهِ قَوۡمٌ ءَاخَرُونَۖ فَقَدۡ جَآءُو ظُلۡمࣰا وَزُورࣰا
4وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّآ إِفۡكٌ ٱفۡتَرَىٰهُ وَأَعَانَهُۥ عَلَيۡهِ قَوۡمٌ ءَاخَرُونَۖ فَقَدۡ جَآءُو ظُلۡمࣰا وَزُورࣰا
4علیبنإبراهیم ( قَالُوا إِنَّ هَذَا الَّذِی یَقْرَؤُهُ مُحَمَّدٌ (وَ یُخْبِرُنَا بِهِ إِنَّمَا یَتَعَلَّمُهُ مِنَ الْیَهُودِ وَ یَسْتَکْتُبُهُ مِنْ عُلَمَاءِ النَّصَارَی وَ یَکْتُبُ عَنْ رَجُلٍ یُقَالُ لَهُ ابْنُقبطَهًَْ یَنْقُلُهُ عَنْهُ بِالْغَدَاهًْ وَ الْعَشِیِّ.
علیّّبنابراهیم ( گفتند: «آنچه حضرت محمّد (میخواند و به ما خبر میدهد از یهود یاد میگیرد و علمای نصاری برایش مینویسند و مردی به نام ابنقبیطه هر صبح و شام برایش نقل میکند».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۳۶۰ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۲۷/ القمی، ج۲، ص۱۱۰ و نورالثقلین
الباقر ( الْإِفْکُ الْکَذِبُ وَ أَعانَهُ عَلَیْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ یَعْنِی أَبَا فُهَیْکَهًَْ {فُکَیْهَهًَْ} وَ حِبْراً وَ عَدَّاساً وَ عَابِساً مَوْلَی حُوَیْطِبٍ قَوْلُهُ أَساطِیرُ الْأَوَّلِینَ اکْتَتَبَها فَهُوَ قَوْلُ النَّضْرِبْنِالْحَارِثِبْنِعَلْقَمَهًَْبْنِکِلْدَهًَْ قَالَ أَساطِیرُ الْأَوَّلِینَ اکْتَتَبَها مُحَمَّدٌ (فَهِیَ تُمْلی عَلَیْهِ بُکْرَةً وَ أَصِیلًا.
امام باقر ( إِفْکٌ یعنی دروغ. وَ أَعَانَهُ عَلَیْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ منظورِ کفّار از قَوْمٌ آخَرُونَ در اینجا، ابوفکیهه و حبر و عداس و عابس غلام حویطب بوده است و منظور از این فرمودهی خداوند: این همان افسانههای پیشینیان است که وی آن را رونویس کرده است. (فرقان/۵) گفتهی نضربنحارثبن علقمهبنکلده است که گفت: «أَساطِیرُ الْأَوَّلِینَ محمّد (است. اکْتَتَبَها، فَهِیَ تُمْلی عَلَیْهِ بُکْرَةً وَ أَصِیلًا».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۳۶۰ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۲۸/ القمی، ج۲، ص۱۱۱/ نورالثقلین؛ «خویطب» بدل «حویطب» و «قال أساطیر الاولین ... بکرهًْ و اصیلا» محذوف/ البرهان