وَٱلَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمۡ سُجَّدࣰا وَقِيَٰمࣰا
64وَٱلَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمۡ سُجَّدࣰا وَقِيَٰمࣰا
64أمیرالمؤمنین ( إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ اسْمُهُ وَضَعَ إِمَامَتِی فِی قُرْآنِهِ فَقَالَ وَ الَّذِینَ یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِیاماً. وَ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّیَّاتِنا قُرَّةَ أَعْیُنٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِینَ إِماماً. وَ قَالَ الَّذِینَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْکَرِ وَ للهِ عاقِبَةُ الْأُمُور. ِ
امام علی ( خداوند امامت مرا در قرآن قرار داده و میفرماید: و کسانی که میگویند: «پروردگارا! از همسران و فرزندانمان مایهی روشنی چشم ما قرار ده، و ما را برای پرهیزگاران پیشوا گردان»!. و میفرماید: همان کسانی که هرگاه در زمین به آنها قدرت بخشیدیم، نماز را برپا میدارند، و زکات میدهند، و امر به معروف و نهی از منکر میکنند، و پایان همهی کارها از آن خداست!. (حج/۴۱)
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۴۷۲ بحارالأنوار، ج۲۹، ص۵۶۵/ العددالقویهًْ، ص۱۹۹
أمیرالمؤمنین ( صَلَّی أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (ثُمَّ لَمْ یَزَلْ فِی مَوْضِعِهِ حَتَّی صَارَتِ الشَّمْسُ عَلَی قِیدِ رُمْحٍ وَ أَقْبَلَ عَلَی النَّاسِ بِوَجْهِهِ فَقَالَ وَ اللَّهِ لَقَدْ أَدْرَکْنَا أَقْوَاماً کَانُوا یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِیاماً یُرَاوِحُونَ بَیْنَ جِبَاهِهِمْ وَ رُکَبِهِمْ کَأَنَّ زَفِیرَ النَّارِ فِی آذَانِهِمْ إِذَا ذُکِرَ اللَّهُ عِنْدَهُمْ مَادُوا کَمَا یَمِیدُ الشَّجَرُ کَأَنَّ الْقَوْمَ بَاتُوا غَافِلِین.
امام علی ( از علیّبنحسین (روایت شده است که فرمود: امیرالمؤمنین (نماز صبح را خواند، سپس در جای خود ماند تا اینکه خورشید بهاندازهی نیزه گشت و رو بهسوی مردم کرد و فرمود: به خدا مردمانی یافتم یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِیاماً که شب را با سجده و رکوع و در رفتوآمد میان پیشانی و زانوهایشان به صبح میرسانند. گویا که نالهی آتش در گوشهایشان است. وقتی خداوند نزد آنها یاد شود، مانند درخت به خود میلرزند، گویا که قوم در غفلت فرو خفتهاند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۴۷۲ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۷۸