الصّادق (علیه السلام)- إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ الصَّیْرَفِیِّ قَال إِنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) کَتَبَ إِلَی عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَن (رحمة الله علیه) ... فَلَئِنْ کُنْتَ قَدْ تَفَرَّدْتَ أَنْتَ وَ أَهْلُ بَیْتِکَ مِمَّنْ حُمِلَ مَعَکَ بِمَا أَصَابَکُمْ مَا انْفَرَدْتَ بِالْحُزْنِ وَ الْغَیْظِ وَ الْکَآبَهًِْ وَ أَلِیمِ وَجَعِ الْقَلْبِ دُونِی وَ لَقَدْ نَالَنِی مِنْ ذَلِکَ مِنَ الْجَزَعِ وَ الْقَلَقِ وَ حَرِّ الْمُصِیبَهًِْ مِثْلُ مَا نَالَکَ وَ لَکِنْ رَجَعْتُ إِلَی مَا أَمَرَ اللَّهُ جَلَّ وَ عَزَّ بِهِ الْمُتَّقِینَ مِنَ الصَّبْرِ وَ حُسْنِ الْعَزَاءِ حِینَ یَقُول ... وَکَأَیِّنْ مِنْ نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیُّونَ کَثِیرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فِی سَبِیلِ اللهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَکانُوا وَ اللهُ یُحِبُّ الصَّابِرِین أَمْثَالُ ذَلِکَ مِنَ الْقُرْآنِ کَثِیرٌ وَ اعْلَمْ أَیْ عَمِّ وَ ابْنَ عَمِّ أَنَّ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ لَمْ یُبَالِ بِضُرِّ الدُّنْیَا لِوَلِیِّهِ سَاعَهًًْ قَطُّ وَ لَا شَیْءَ أَحَبُّ إِلَیْهِ مِنَ الضُّرِّ وَ الْجَهْدِ وَ الْبَلَاءِ مَعَ الصَّبْرِ وَ أَنَّه لَمْ یُبَالِ بِنَعِیمِ الدُّنْیَا لِعَدُوِّهِ سَاعَهًًْ قَطُّ.

امام صادق (علیه السلام) اگر تنها تو و افرادی از خانواده‌ات که با تو به زندان برده شدند مبتلا به این گرفتاری شده‌اید در حزن، خشم، غم، اندوه و ناراحتی شدید قلبی تنها و بدون ما نیستی به خاطر آن گرفتاریِ شما همان مقدار بی‌تابی، ناراحتی و اندوه به من رسیده که به شما رسیده است و لکن به صبر و یبایی نیکویی که خدای عزّوجلّ پرهیزگاران را به آن فرمان داده مراجعه کردم آنگاه که می‌فرماید: ... وَ کَأَیِّنْ مِنْ نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیُّونَ کَثِیرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فِی سَبِیلِ اللهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَکانُوا وَ اللهُ یُحِبُّ الصَّابِرِینَ و امثال آن در قرآن زیاد است و ای عموجان و پسر عمو! بدانید که هرگز خداوند به زیان و سختی دنیا برای دوست خود اهمیّت نداده و نزد او چیزی محبوب‌تر از ناراحتی و کوشش و گرفتاری به همراه صبر نیست و هرگز به نعمت‌های دنیا برای دشمن خود اهمیّت نداده است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۷۸۸ بحارالأنوار، ج۴۷، ص۲۹۸/ إقبال الأعمال، ص۵۷۹/ مستدرک الوسایل، ج۲، ص۴۱۵

الصّادق (علیه السلام)- إِذَا أَتَیْتََ قَبْرَ الْحُسَیْن (علیه السلام) تَقُولُ ... یَا ابْنَ رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) أَشْهَدُ أَنَّ لَکَ مِنَ اللَّهِ مَا وَعَدَکَ مِنَ النَّصْرِ وَ الْفَتْحِ وَ أَنَّ لَکَ مِنَ اللَّهِ الْوَعْدَ الْحَقَّ فِی هَلَاکِ عَدُوِّکَ وَ تَمَامَ مَوْعِدِهِ إِیَّاکَ أَشْهَدُ أَنَّهُ قَاتَلَ مَعَکَ رِبِّیُّونَ کَثِیرٌ کَمَا قَالَ اللَّهُ وَکَأَیِّنْ مِنْ نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیُّونَکَثِیرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُم.

امام صادق (علیه السلام) هنگامی‌که نزد قبر امام حسین (علیه السلام) آمدی می‌گویی: «... ای فرزند رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله)! شهادت می‌دهم که تو صاحب وعده‌ی یاری و پیروزی از طرف خداوند هستی و وعده حقّ خداوند به تو آن است که دشمنانت را نابود کند و وعده‌ای را که به تو داده کامل کند. شهادت می‌دهم که همراه تو مردان الهی فراوانی جنگ کردند، چنانچه خداوند فرمود: وَ کَأَیِّنْ مِنْ نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیُّونَ کَثِیرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۷۹۰ بحارالأنوار، ج۹۸، ص۱۶۸/ کامل الزیارات، ص۲۱۶/ إقبال الأعمال، ص۷۱۳