الرّسول (صلی الله علیه و آله)- ثَلَاثٌ مَنْ کُنَّ فِیهِ أَوْ وَاحِدَهًٌْ مِنْهَا کَانَ فِی ظِلِّ عَرْشِ اللَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ یَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّهُ رَجُلٌ أَعْطَی النَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ مَا هُوَ سَائِلُهُمْ لَهَا وَ رَجُلٌ لَمْ یُقَدِّمْ رِجْلًا وَ لَمْ یُؤَخِّرْ أُخْرَی حَتَّی یَعْلَمَ أَنَ ذَلِکَ لِلَّهِ فِیهِ رِضًی أَوْ سَخَط.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) هرکس سه صفت یا یکی از آن سه صفت را دارا باشد؛ در قیامت که هیچ سایه‌ای جز سایه‌ی الهی نیست، زیر سایه‌ی عرش خدا خواهد بود: مردی که رفتارش با دیگران چنان باشد که همان رفتار را نسبت به خود از دیگران انتظار دارد؛ مردی که تا رضا و خشم الهی را در کاری احراز نکرده، قدمی پس و پیش ننهد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۱۲ روضه الواعظین، ج۲، ص۴۶۹/ نورالثقلین

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ عَمَّارِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: وَ أما قَوْلُهُ یَا عَمَّارُ کَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللهِ إِلَی قَوْلِهِ الْمَصِیرُ فَهُمْ وَ اللَّهِ الَّذِینَ جَحَدُوا حَقَّ علی‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وَ حَقَّ الْأَئِمَّهًِْ مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ فَبَاءُوا لِذَلِکَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ.

امام صادق (علیه السلام) عمّاربن‌مروان گوید: و امّا سخن امام صادق (علیه السلام) که گفت: ای عمار! سخن خداوند: کَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللهِ تا الْمَصِیرُ درباره کسانی است که حقّ علی (علیه السلام) و امامان از اهل‌بیت (علیهم السلام) را انکار کردند و حقّ آن‌ها را نشناختند و برای همین جهت مورد خشم و غضب خداوند متعال قرار گرفتند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۱۴ بحارالأنوار، ج۶۶، ص۱۷۱/ العیاشی، ج۱، ص۲۰۵/ نورالثقلین/ البرهان

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَنْ آذَی جَارَهُ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ رِیحَ الْجَنَّهًِْ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) هرکس که همسایه‌اش را آزار دهد خدا بوی بهشت را بر او حرام نماید و جایگاه او جهنّم و پایان کار او بسیار بد است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۱۴ بحارالأنوار، ج۷۳، ص۳۳۲

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَنْ قَاوَدَ بَیْنَ رَجُلٍ وَ امْرَأَهًٍْ حَرَاماً حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْجَنَّهًَْ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ ساءَتْ مَصِیراً وَ لَمْ یَزَلْ فِی سَخَطِ اللَّهِ حَتَّی یَمُوت.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) هرکس زن و مردی را از راه حرام به هم رساند و قوّادی کند، پروردگار سبحان بهشت را بر او حرام گرداند و جایگاهش در دوزخ خواهد بود و این برای او سرنوشت بدی است و در این دنیا مورد خشم پروردگار است تا زمانی که جانش را تسلیم کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۱۴ بحارالأنوار، ج۷۳، ص۳۶۴