السّجّاد (علیه السلام)- ذِکْرُ زِیَارَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌الْحُسَیْنِ (علیه السلام) ... صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الصِّدِّیقُ الشَّهِیدُ الْمُکَرَّمُ وَ السَّیِّدُ الْمُقَدَّمُ الَّذِی عَاشَ سَعِیداً وَ مَاتَ شَهِیداً وَ ذَهَبَ فَقِیداً فَلَمْ تَتَمَتَّعْ مِنَ الدُّنْیَا إِلَّا بِالْعَمَلِ الصَّالِحِ وَ لَمْ تَتَشَاغَلْ إِلَّا بِالْمَتْجَرِ الرَّابِحِ أَشْهَدُ أَنَّکَ مِنَ الْفَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ یَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِینَ لَمْ یَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ وَ تِلْکَ مَنْزِلَهًُْ کُلِّ شَهِیدٍ فَکَیْفَ مَنْزِلَهًُْ الْحَبِیبِ إِلَی اللَّهِ الْقَرِیبِ إِلَی رسول‌الله (صلی الله علیه و آله) زَادَکَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِه.

امام سجّاد (علیه السلام) بیان زیارت علیّ‌بن‌حسین (علیه السلام): «... درود خدا بر تو ای بسیار راستگو، شهیدِ تکریم‌شده و آقای بزرگی که سعادتمند زندگی کرد و شهید شد و پس، از دنیا جز به عمل صالح بهره‌مند نشدی و جز به تجارتی سودمند مشغول نگشتی!. گواهی می‌دهم که تو از کسانی هستی که به‌خاطر نعمت‌هایی که خداوند از فضل خود به ایشان بخشیده است، خوشحالند و به‌خاطر کسانی که هنوز به آن‌ها ملحق نشده‌اند، شادمانند. و آن مقام و منزلت هر شهیدی است پس مقام و منزلت دوست خداوند و کسی که به رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) نزدیک است چگونه می‌باشد. خداوند از فضلش برای تو افزود ...».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۲۶ بحارالأنوار، ج۹۸، ص۲۴۲

الباقر (علیه السلام)- هُمْ وَ اللَّهِ شِیعَتُنَا حِینَ صَارَتْ أَرْوَاحُهُمْ فِی الْجَنَّهًِْ وَ اسْتَقْبَلُوا الْکَرَامَهًَْ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَلِمُوا وَ اسْتَیْقَنُوا أَنَّهُمْ کَانُوا عَلَی الْحَقِّ وَ عَلَی دِینِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ اسْتَبْشَرُوا بِمَنْ لَمْ یَلْحَقْ بِهِمْ مِنْ إِخْوَانِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَلَّا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لَا هُمْ یَحْزَنُون.

امام باقر (علیه السلام) ایشان به خدا سوگند! همان شیعیان ما هستند آن هنگام که روحشان به بهشت رود و از سوی خداوند عزّوجلّ پذیرایی شوند، خواهند دانست و یقین می‌کنند که بر حقّ و بر دین الهی بوده‌اند و مژده‌ی شادی به برادران پسین خود دهند که هنوز به آن‌ها نپیوسته‌اند أَلَّا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لَا هُمْ یَحْزَنُون.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۲۸ الکافی، ج۱۵۶، ص۸/ نورالثقلین/ البرهان/ بحارالأنوار، ج۶۵، ص۱۰/ القمی، ج۱، ص۱۲۷