فَٱنقَلَبُواْ بِنِعۡمَةࣲ مِّنَ ٱللَّهِ وَفَضۡلࣲ لَّمۡ يَمۡسَسۡهُمۡ سُوٓءࣱ وَٱتَّبَعُواْ رِضۡوَٰنَ ٱللَّهِۗ وَٱللَّهُ ذُو فَضۡلٍ عَظِيمٍ
174
فَٱنقَلَبُواْ بِنِعۡمَةࣲ مِّنَ ٱللَّهِ وَفَضۡلࣲ لَّمۡ يَمۡسَسۡهُمۡ سُوٓءࣱ وَٱتَّبَعُواْ رِضۡوَٰنَ ٱللَّهِۗ وَٱللَّهُ ذُو فَضۡلٍ عَظِيمٍ
174
الباقر (علیه السلام)- عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ: قَال لِی أَبُوجَعْفَرٍ (علیه السلام) هَلْ تَأْتِی قَبْرَ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) قُلْتُ نَعَمْ عَلَی خَوْفٍ وَ وَجَلٍ فَقَالَ مَا کَانَ فِی هَذَا أَشَدَّ فَالثَّوَابُ فِیهِ عَلَی قَدْرِ الْخَوْفِ فَمَنْ خَافَ فِی إِتْیَانِهِ آمَنَ اللَّهُ رَوْعَتَهُ یَوْمَ یَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعالَمِینَ وَ انْصَرَفَ بِالْمَغْفِرَهًِْ وَ سَلَّمَتْ عَلَیْهِ الْمَلَائِکَهًُْ وَ زَارَهُ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) وَ مَا یَصْنَعُ وَ دَعَا لَهُ وَ انْقَلَبَ بِنِعْمَهًٍْ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللَّه.
امام باقر (علیه السلام) محمّدبنمسلم گوید: امام باقر (علیه السلام) به من فرمود: «آیا به زیارت قبر حسین (علیه السلام) میروی؟ عرض کردم: «بلی، منتهی با خوف و هراس». حضرت (علیه السلام) فرمود: «هرچه در این زیارت شدّت و سختی ببینی و خوف و هراس تو بیشتر باشد ثواب و اجرت به همان قدر افزون میگردد و کسی که در زیارت آن حضرت (علیه السلام) خوف داشته و با این حال آن جناب را زیارت کند حقّ تعالی او را از وحشت روزی که مردم برای حساب در مقابل پروردگار عالمیان میایستند (یعنی روز قیامت) در امان نگه میدارد و این شخص از زیارت برمیگردد درحالیکه حقتعالی گناهانش را آمرزیده و فرشتگان بر او درود و سلام میدهند و پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) او و آنچه را بهجا آورده دیده و برایش دعاءمیفرماید: آیه انْقَلَبَ بِنِعْمَهًٍْ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللهِ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۴۰ بحارالأنوار، ج۹۸، ص۱۲۰
أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- حَدَّثَنِی السَّیِّدُ الْأَجَلُّ الْأَوْحَدُ الْعَالِمُ مُؤَیِّدُ الدِّینِ شَرَفُ الْقُضَاهًِْ عَبْدُ الْمَلِکِ أَدَامَ اللَّهُ عُلُوَّهُ أَنَّهُ کَانَ مَرِیضاً فَجَاءَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ کَأَنَّهُ قَدْ نَزَلَ مِنَ الْهَوَاءِ فَأَرَادَ أَنْ یَسْأَلَهُ الدُّعَاءَ لِکَوْنِهِ مَرِیضاً فَلَمْ یَسْأَلْهُ وَ قَالَ لَهُ الشِّفَاءَ وَ أَمَرَّ یَدَهُ عَلَی ذِرَاعِهِ الْأَیْمَنِ ثُمَّ قَالَ إِذَا قُلْتَ الَّذِینَ الْآیَهًَْ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوء.
امام علی (علیه السلام) او بیمار بود در آن هنگام امیرالمؤمنین (علیه السلام) آمد و گویا از هوا فرود آمد. به خاطر مریض بودنش خواست از ایشان درخواست دعا کند ولی درخواست نکرد و امیرالمؤمنین (علیه السلام) شفا را برای او بیان فرمود و دست خود را بر بازوی راستش کشید. سپس به او فرمود: «این آیهها را بخوان ... . هنگامیکه بگویی الَّذینَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَکُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إیماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَکیل، خدای تعالی میفرماید: فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللهِ وَ فَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۴۰ مهج الدعوات، ص۹۷