أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- وَ ایْمُ اللَّهِ مَا کَانَ قَوْمٌ قَطُّ فِی غَضِّ نِعْمَهًٍْ مِنْ عَیْشٍ فَزَالَ عَنْهُمْ إِلَّا بِذُنُوبٍ اجْتَرَحُوهَا لِأَنَّ اللهَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ.

امام علی (علیه السلام) آن‌ها خیال می‌کنند که همیشه در دنیا خواهند بود. او به کسانی‌که به آن علاقه دارند علاقه ندارد و سرانجام بر همه پیروز می‌گردد و همه‌ی مردم را از پا درمی‌آورد به خداوند سوگند هر قومی و ملّتی از نعمت‌ها بیرون نمی‌گردند مگر اینکه به خاطر گناه سلب نعمت می‌گردند و لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۵۴ نهج البلاغهًْ، ص۲۵۶/ بحارالأنوار، ج۶، ص۵۷/ بحارالأنوار، ج۲۹، ص۵۹۶/ بحارالأنوار، ج۱۰، ص۱۰۲

الباقر (علیه السلام)- فَبَعَث‌الله الْأَنْبِیَاءَ إِلَی قَوْمِهِمْ بِشَهَادَهًِْ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ الْإِقْرَارِ بِمَا جَاءَ بِهِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَمَنْ آمَنَ مُخْلِصاً وَ مَاتَ عَلَی ذَلِکَ أَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّهًَْ بِذَلِکَ وَ ذَلِکَ أَنَّ اللهَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ.

امام باقر (علیه السلام) پیغمبران (علیه السلام) را به‌سوی قومشان مبعوث فرمود به: گواهی‌دادن به یگانگی خدا و اقرار به آنچه از جانب خدا آمده است. پس هرکه از روی اخلاص ایمان آورد و بر آن روش بمیرد خدا بدان جهت او را به بهشت داخل کند، أَنَّ اللهَ لَیْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِیدِ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۵۴ بحارالأنوار، ج۶۶، ص۸۵