ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- إِنَّ أَحْبَارَ الْیَهُودِ وَ نَصَارَی نَجْرَانَ اجْتَمَعُوا عِنْدَ رَسُولِ‌الله (صلی الله علیه و آله) فَتَنَازَعُوا فِی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَقَالَتِ الْیَهُودُ: مَا کَانَ إِلَّا یَهُودِیّاً وَ قالَتِ النَّصَارَی: مَا کَانَ إِلَّا نَصْرَانِیّاً فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ، الْمَعْنَی یَا أَهْلَ الْکِتابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فِی إِبْراهِیمَ (علیه السلام) وَ ما أُنْزِلَتِ التَّوْراهًُْ وَ الْإِنْجِیلُ إِلاَّ مِنْ بَعْدِهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) دانشمندان یهود و مسیحیان نجران نزد رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) جمع شدند و درباره‌ی ابراهیم (علیه السلام) با یکدیگر اختلاف پیدا کردند. یهودیان گفتند: «او فقط یهودی بود» و مسیحیان گفتند: «او فقط مسیحی بود»، در نتیجه خداوند این آیه را نازل کرد: یا أَهْلَ الْکِتابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فی إِبْراهیمَ وَ ما أُنْزِلَتِ التَّوْراةُ وَ الْإِنْجیلُ إِلّا مِنْ بَعْدِهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۶۲۴ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۱