الصّادق (علیه السلام)- عَنْ أَبِی وَلَّادٍ الْحَنَّاطِ قَال: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً مَا هَذَا الْإِحْسَانُ فَقَالَ الْإِحْسَانُ أَنْ تُحْسِنَ صُحْبَتَهُمَا وَ أَنْ لَا تُکَلِّفَهُمَا أَنْ یَسْأَلَاکَ شَیْئاً مِمَّا یَحْتَاجَانِ إِلَیْهِ وَ إِنْ کَانَا مُسْتَغْنِیَیْنِ أَ لَیْسَ یَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّی تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ.

امام صادق (علیه السلام) ابوالولّاد حنّاط گوید: از امام صادق (علیه السلام) پرسیدم: «کلام خداوند عزّوجلّ که می‌فرماید: و باید که با پدر و مادر احسان کنید. (بقره/۸۳) این احسان به چه معنی است»؟ امام (علیه السلام) فرمود: «یعنی در معاشرت با آنان حقّ ادب را به‌جا آورید و در رفع نیازمندی‌های آنان بکوشید پیش از آنکه دست طلب به‌سوی شما دراز کنند و گرچه خود دولتمند باشند. [مگر] نه این است که خدا می‌گوید: لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّی تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۶۷۴ الکافی، ج۲، ص۱۵۷/ من لایحضره الفقیه، ج۴، ص۴۰۷/ بحارالأنوار، ج۷۱، ص۳۹/ بحارالأنوار، ج۷۱، ص۷۹/ العیاشی، ج۲، ص۲۸۵/ مشکاهًْ الأنوار، ص۱۶۳/ وسایل الشیعهًْ، ج۲۱، ص۴۸۷/ مستدرک الوسایل، ج۱۵، ص۱۷۳/ مستدرک الوسایل، ج۱۵، ص۱۹۷/ نورالثقلین

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- اشْتَرَی عَلِیٌّ (علیه السلام) ثَوْباً فَأَعْجَبَهُ فَتَصَدَّقَ بِهِ وَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) یَقُولُ مَنْ آثَرَ عَلَی نَفْسِهِ آثَرَهُ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ بِالْجَنَّهًِْ وَ مَنْ أَحَبَّ شَیْئاً فَجَعَلَهُ لِلَّهِ قَالَ تَعَالَی یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ قَدْ کَانَ الْعِبَادُ یُکَافِئُونَ فِیمَا بَیْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنَا أُکَافِئُکَ الْیَوْمَ بِالْجَنَّهًْ.

امام علی (علیه السلام) علی (علیه السلام) جامه‌ای خرید و از آن خوشش آمد همان دم آن را به کسی داد و فرمود: «از رسول‌خدا (صلی الله علیه و آله) شنیدم که می‌فرمود: «هرکس ایثار کند و دیگری را بر خود مقدّم دارد و چیزی را که خود دوست می‌دارد و برای خود می‌خواهد به دیگری بدهد خدا در روز قیامت او را در رفتن به بهشت مقدّم دارد و هرکس چیزی را دوست دارد و آن را در راه خدا بدهد خداوند متعال در روز قیامت خواهد گفت: «بندگان در دنیا به نیکی‌های یک دیگر پاداش می‌دادند و من امروز بهشت را به پاداش به تو می‌دهم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۶۷۶ مستدرک الوسایل، ج۷، ص۲۵۰/ نورالثقلین

الحسن (علیه السلام)- نُقِلَ عَنِ الْحَسَنِ (علیه السلام) أَنَّهُ کَانَ یَتَصَدَّقُ بِالسُّکَّرِ فَقِیلَ لَهُ فِی ذَلِکَ فَقَالَ: إِنِّی أُحِبُّهُ وَ قَدْ قَالَ تَعَالَی لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّی تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ.

امام حسن (علیه السلام) در مورد امام حسن (علیه السلام) نقل شده: «شکر صدقه می‌داد». به امام (علیه السلام) در مورد آن گفته شد: «چرا این کار را انجام می‌دهد و علّت آن را جویا شدند». فرمود: «من آن را دوست دارم و خدای تعالی فرموده است: لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّی تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۶۷۶ عوالی اللآلی، ج۲، ص۷۴/ نورالثقلین