الصّادق (علیه السلام)- الْغِیبَهًُْ أَنْ تَقُولَ فِی أَخِیکَ مَا هُوَ فِیهِ مِمَّا قَدْ سَتَرَهُ اللَّهُ عَلَیْهِ فَأَمَّا إِذَا قُلْتَ مَا لَیْسَ فِیهِ فَذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِیناً.

امام صادق (علیه السلام)- غیبت آن است که چیزی که در برادرت هست و خدا آن را برای او پوشانده است، بازگو نمایی؛ ولی اگر چیزی را که در وی نیست، مدّعی شوی، مصداق این آیه الهی: فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَ إِثْمًا مُّبِینًا هستی.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۴۳۴ بحارالأنوار، ج۷۲، ص۲۵۸/ العیاشی، ج۱، ص۲۷۵/ المؤمن، ص۷۰/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۲، ص۲۸۶/ مستدرک الوسایل، ج۹، ص۱۲۷/ البرهان

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئاً لَبِیدَ‌بْنَ‌سَهْلٍ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- مصداق آیه: وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئاً لبیدبن‌سهیل است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۴۳۴ بحارالأنوار، ج۲۲، ص۷۴/ القمی، ج۱، ص۱۵۰