الباقر (علیه السلام)- عَنْ عَلِیِّ‌بْنِ‌النُّعْمَانِ رَفَعَهُ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَمَصُّونَ الثِّمَادَ وَ یَدَعُونَ النَّهَرَ الْعَظِیمَ قِیلَ لَهُ وَ مَا النَّهَرُ الْعَظِیمُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ الْعِلْمُ الَّذِی آتَاهُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهُ جَمَعَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) سُنَنَ النَّبِیِّینَ مِنْ آدَمَ هَلُمَّ جَرّاً إِلَی مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) قِیلَ لَهُ وَ مَا تِلْکَ السُّنَنُ قَالَ عِلْمُ النَّبِیِّینَ بِأَسْرِهِ إِنَّ اللَّهَ جَمَعَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) عِلْمَ النَّبِیِّینَ بِأَسْرِهِ وَ إِنَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) صَیَّرَ ذَلِکَ کُلَّهُ عِنْدَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ لَهُ الرَّجُلُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ (علیه السلام) فَأَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) أَعْلَمُ أَوْ بَعْضُ النَّبِیِّینَ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) اسْمَعُوا مَا یَقُولُ إِنَّ اللَّهَ یَفْتَحُ مَسَامِعَ مَنْ یَشَاءُ إِنِّی حَدَّثْتُ أَنَّ اللَّهَ جَمَعَ لِمُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) عِلْمَ النَّبِیِّینَ وَ أَنَّهُ جَعَلَ ذَلِکَ کُلَّهُ عِنْدَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ هُوَ یَسْأَلُنِی هُوَ أَعْلَمُ أَمْ بَعْضُ النَّبِیِّینَ.

امام باقر (علیه السلام)- علی‌بن‌نعمان گوید: امام باقر (علیه السلام) فرمود: «قطره‌ی آب در حال خشک شدن را می‌مکند و رود ژرف و بزرگ را رها می‌کنند». عرض شد: «رود بزرگ چیست»؟ فرمود: «پیامبر اکرم و علمی که خدا به او داده است. خداوند سنن انبیا از آدم تا خود محمّد (صلی الله علیه و آله) را برای محمّد جمع کرده است». عرض شد: «آن سنن چیست»؟ فرمود: «علم تمام پیامبران (خدا تمام علم پیامبران (را برای او جمع کرد و پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) همه را به امیرالمؤمنین (علیه السلام) سپرد». آن مرد گفت: «پس امیرالمؤمنین (علیه السلام) داناتر است یا بعضی از پیامبران (؟ فرمود: «گوش بدهید این شخص چه می‌گوید! خداوند گوش کسی را که بخواهد باز می‌کند. من می‌گویم خداوند برای حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله) علم تمام پیامبران (را جمع کرده و همه را در اختیار امیرالمؤمنین گذاشته، باز او سؤال می‌کند امیرالمؤمنین داناتر است یا بعضی از پیامبران»؟!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۱۳۶ بحار الأنوار، ج۲۶، ص۱۶۶