الصّادق (علیه السلام)- وَ أَمَّا قَوْلُهُ فَکَیْفَ إِذَا أَصابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ ثُمَّ جَاؤُوکَ یَحْلِفُونَ بِاللهِ إِنْ أَرَدْنَا إِلاَّ إِحْساناً وَ تَوْفِیقاً فَهَذَا مِمَّا تَأْوِیلُهُ بَعْدَ تَنْزِیلِهِ فِی الْقِیَامَهًِْ إِذَا بَعَثَهُمُ اللَّهُ حَلَفُوا لِرَسُولِ الله (صلی الله علیه و آله) إِنَّمَا أَرَدْنَا بِمَا فَعَلْنَا مِنْ إِزَالَهًِْ الْخِلَافَهًِْ عَنْ مَوضِعِهَا إِلاَّ إِحْساناً وَ تَوْفِیقاً.

امام صادق (علیه السلام)- فَکَیْفَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِیبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ ثُمَّ جاؤُکَ یَحْلِفُونَ بِاللهِ إِنْ أَرَدْنا إِلَّا إِحْساناً وَ تَوْفِیقاً این آیه از جمله آیاتی است که تأویل آن بعد از برپا شدن قیامت صورت می‌گیرد؛ معنای ظاهری آن این است که هرگاه خداوند، آن‌ها را از خاک برانگیزاند (محشور کند) به رسول خدا (صلی الله علیه و آله) سوگند یاد می‌کنند که قصد ما از انحراف حقّ خلافت از جایگاه اصلی‌اش، تنها به دلیل احسان و یاری [به مردم] بوده است!.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۲۷۴ القمی، ج۱، ص۱۴۱/ البرهان/ بحارالأنوار، ج۹، ص۱۹۴