الصّادق (علیه السلام)- عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَی مَوْلَی آلِ سَامٍ قَالَ قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) مُبْتَدِئاً مَنْ ظَلَمَ سَلَّطَ اللَّهُ عَلَیْهِ مَنْ یَظْلِمُهُ {أَوْ عَلَی عَقِبِهِ} أَوْ عَلَی عَقِبِ عَقِبِهِ قُلْتُ هُوَ یَظْلِمُ فَیُسَلِّطُ اللَّهُ عَلَی عَقِبِهِ أَوْ عَلَی عَقِبِ عَقِبِهِ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِیداً.

امام صادق (علیه السلام)- عبدالأعلی گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: «هرکس ظلم و ستمی را روا دارد، خداوند آن مظلوم را بر او و فرزندانش و بر فرزندان فرزندانش چیره و غالب می‌گرداند». با خودم گفتم: «او ظلم می‌کند و مظلوم بر فرزند یا فرزند فرزندش تسلّط خواهد یافت»؟! ایشان [قبل از اینکه من سخنی بگویم]، فرمود: «خداوند می‌فرماید: وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِیداً».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۴۴ الکافی، ج۲، ص۳۳۲/ بحارالأنوار، ج۷۲، ص۳۲۵/ العیاشی، ج۱، ص۲۲۳/ ثواب الأعمال، ص۲۳۴/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۷، ص۲۴۷/ مستدرک الوسایل، ج۱۳، ص۱۹۱/ البرهان

الکاظم (علیه السلام)- إِنَّ اللَّهَ أَوْعَدَ فِی مَالِ الْیَتِیمِ عُقُوبَتَیْنِ اثْنَیْنِ أَمَّا أَحَدُهُمَا فَعُقُوبَهًُْ الْآخِرَهًِْ النَّارُ وَ أَمَّا الْأُخْرَی فَعُقُوبَهًُْ الدُّنْیَا قَوْلُهُ وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِیداً قَالَ یَعْنِی بِذَلِکَ لِیَخْشَ أَنْ أَخْلُفَهُ فِی ذُرِّیَّتِهِ کَمَا صَنَعَ هُوَ بِهَؤُلَاءِ الْیَتَامَی.

امام کاظم (علیه السلام)- خداوند دو مجازات را در مورد]خوردن[مال یتیم، وعده داده که یکی از آن‌ها بلایی در آخرت است که همان آتش جهنّم می‌باشد. و دیگری بلای دنیایی است که می‌فرماید: وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِیداً. مقصود این است: باید بترسد از اینکه با بازمانده‌اش همان کاری را کنند که با این یتیمان می‌کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۴۴ بحارالأنوار، ج۷۲، ص۸/ العیاشی، ج۱، ص۲۲۳/ مستدرک الوسایل، ج۱۳، ص۱۹۰/ البرهان/ عوالی اللآلی، ج۲، ص۱۲۲

الرّضا (علیه السلام)- حَرَّمَ اللَّه عَزَّوَجَلَّ أَکْلَ مَالِ الْیَتِیمِ ظُلْماً لِعِلَلٍ کَثِیرَهًٍْ مِنْ وُجُوهِ الْفَسَادِ أَوَّلُ ذَلِکَ إِذَا أَکَلَ الْإِنْسَانُ مَالَ الْیَتِیمِ ظُلْماً فَقَدْ أَعَانَ عَلَی قَتْلِهِ إِذِ الْیَتِیمُ غَیْرُ مُسْتَغْنٍ وَ لَا یَتَحَمَّلُ لِنَفْسِهِ وَ لَا قَائِمٌ بِشَأْنِهِ وَ لَا لَهُ مَنْ یَقُومُ عَلَیْهِ وَ یَکْفِیهِ کَقِیَامِ وَالِدَیْهِ فَإِذَا أَکَلَ مَالَهُ فَکَأَنَّهُ قَدْ قَتَلَهُ وَ صَیَّرَهُ إِلَی الْفَقْرِ وَ الْفَاقَهًِْ مَعَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ جَعَلَ لَهُ مِنَ الْعُقُوبَهًِْ فِی قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِیداً وَ لِقَوْلِ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ أَوْعَدَ فِی أَکْلِ مَالِ الْیَتِیمِ عُقُوبَتَیْنِ عُقُوبَهًًْ فِی الدُّنْیَا وَ عُقُوبَهًًْ فِی الْآخِرَهًِْ فَفِی تَحْرِیمِ مَالِ الْیَتِیمِ اسْتِبْقَاءُ الْیَتِیمِ وَ اسْتِقْلَالُهُ لِنَفْسِهِ وَ السَّلَامَهًُْ لِلْعَقِبِ أَنْ یُصِیبَهُمْ مَا أَصَابَهُ لِمَا أَوْعَدَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِیهِ مِنَ الْعُقُوبَهًِْ مَعَ مَا فِی ذَلِکَ مِنْ طَلَبِ الْیَتِیمِ بِثَأْرِهِ إِذَا أَدْرَکَ وَ وُقُوعِ الشَّحْنَاءِ وَ الْعَدَاوَهًِْ وَ الْبَغْضَاءِ حَتَّی یَتَفَانَوْا.

امام رضا (علیه السلام)- خداوند متعال خوردن مال یتیم از روی ظلم و ستم را به دلیل مفسده‌های زیادی، حرام کرده است؛ آن مفسده‌ها عبارتند از: اوّل اینکه کسی که به زور، مال یتیم را بخورد، در کشتن او دست داشته است؛ چرا که یتیم نیازمند است و قادر به نگهداری و انجام امور خود نیست و کسی را ندارد که مانند پدر و مادرش مراقبت و کفایت از او را بر عهده بگیرد و اگر مالش را بخورد مانند این است که او را به قتل رسانده و بی‌چیز و ندار کرده است. علی‌رغم اینکه خداوند متعال، چنین کسی را از عذاب ترسانده و فرموده است: وَ لْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُواْ مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعافًا خَافُواْ علَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللهَ وَ لْیَقُولُوا قَوْلًا سَدِیداً. به گفته‌ی امام باقر (علیه السلام)، خداوند، دو مجازات را به خورنده‌ی مال یتیم وعده داده است: «مجازات در دنیا و مجازات در آخرت». در حرام‌دانستن مال یتیم، فوایدی است، از جمله اینکه یتیم بر روی پای خودش می‌ایستد و مستقل می‌شود و فرزندان کسی که مال یتیم را در دست دارد، از عواقب کارهایی که در حقّ یتیم انجام می‌دهد، مصون می‌مانند و نیز آن شخص از مجازاتی که خداوند وعده‌ی آن را داده است، نجات می‌یابد. علاوه بر اینکه در غیر این صورت، یتیم اگر به مرحله‌ی درک و فهم رسید، می‌تواند انتقامش را بگیرد و تا زمانی‌که هر دو بمیرند، کینه و دشمنی و نفرتی در میان آن‌ها ایجاد می‌شود».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۴۶ من لایحضره الفقیه، ج۳، ص۵۶۵/ بحارالأنوار، ج۶، ص۹۸/ علل الشرایع، ج۲، ص۴۸۰/ عیون أخبارالرضا (ج۲، ص۹۲/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۷، ص۲۴۶/ البرهان