وَمِنَ ٱلَّذِينَ قَالُوٓاْ إِنَّا نَصَٰرَىٰٓ أَخَذۡنَا مِيثَٰقَهُمۡ فَنَسُواْ حَظࣰّا مِّمَّا ذُكِّرُواْ بِهِۦ فَأَغۡرَيۡنَا بَيۡنَهُمُ ٱلۡعَدَاوَةَ وَٱلۡبَغۡضَآءَ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِۚ وَسَوۡفَ يُنَبِّئُهُمُ ٱللَّهُ بِمَا كَانُواْ يَصۡنَعُونَ
14
الصّادق (علیه السلام)- عَنْ أَبِی‌الرَّبِیعِ الشَّامِیِّ قَالَ: قَالَ لِی أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) لَا تَشْتَرِ مِنَ السُّودَانِ أَحَداً فَإِنْ کَانَ لَا بُدَّ فَمِنَ النُّوبَهًِْ فَإِنَّهُمْ مِنَ الَّذِینَ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: وَ مِنَ الَّذِینَ قالُوا إِنَّا نَصاری أَخَذْنا مِیثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُکِّرُوا بِهِ أَمَا إِنَّهُمْ سَیَذْکُرُونَ ذَلِکَ الْحَظَّ وَ سَیَخْرُجُ مَعَ الْقَائِمِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مِنَّا عِصَابَهًٌْ مِنْهُمْ.
امام صادق (علیه السلام)- ابوربیع شامی گوید: امام صادق (علیه السلام) به من فرمود: «هیچ یک از سیاهان را خریداری نکن و اگر چاره‌ای جز این نبود از النوبهًْ به غلامی گیر که آنها از جمله کسانی هستند که خداوند می‌فرماید: وَمِنَ الَّذِینَ قَالُواْ إِنَّا نَصَارَی أَخَذْنَا مِیثَاقَهُمْ فَنَسُواْ حَظًّا مِّمَّا ذُکِّرُواْ بِهِ. هان! ایشان آن بخت را به یاد خواهند آورد و همراه با قائم آل محمّد (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گروهی از آنها خروج خواهند نمود».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۶۷۲ الکافی، ج۵، ص۳۵۲/ تهذیب الأحکام، ج۷، ص۴۰۵/ وسایل الشیعهًْ، ج۲۰، ص۸۳/ عوالی اللآلی، ج۳، ص۳۰۲/ نورالثقلین/ البرهان
علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ مِنَ الَّذِینَ قالُوا إِنَّا نَصاری أَخَذْنا مِیثاقَهُمْ قَالَ عَنَی أَنَّ عِیسَی‌ابْنَ‌مَرْیَمَ (علیه السلام) عَبْدٌ مَخْلُوقٌ فَجَعَلُوهُ رَبّاً فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُکِّرُوا بِهِ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ مِنَ الَّذینَ قالُوا إِنَّا نَصاری أَخَذْنا میثاقَهُم؛ همانا عیسی‌بن‌مریم (علیه السلام) بنده‌ی آفریده‌ی خدا بود ولی او را خدا نامیدند: فَنَسُواْ حَظًّا مِّمَّا ذُکِّرُواْ بِهِ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۶۷۲ بحارالأنوار، ج۹، ص۱۹۷/ القمی، ج۱، ص۱۶۴/ البرهان
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- مَا قَبَضَ اللَّهُ نَبِیّاً حَتَّی أَمَرَهُ أَنْ یُوصِیَ إِلَی عَشِیرَتِهِ مِنْ عَصَبَتِهِ وَ أَمَرَنِی أَنْ أُوصِیَ فَقُلْتُ إِلَی مَنْ یَا رَبِّ فَقَالَ أَوْصِ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) إِلَی ابْنِ عَمِّکَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) فَإِنِّی قَدْ أَثْبَتُّهُ فِی الْکُتُبِ السَّالِفَهًِْ وَ کُتِبَ فِیهَا أَنَّهُ وَصِیُّکَ وَ عَلَی ذَلِکَ أَخَذْتُ مِیثَاقَ الْخَلَائِقِ وَ مَوَاثِیقَ أَنْبِیَائِی (وَ رُسُلِی أَخَذْتُ مَوَاثِیقَهُمْ لِی بِالرُّبُوبِیَّهًِْ وَ لَکَ یَا مُحَمَّدُ (صلی الله علیه و آله) بِالنُّبُوَّهًِْ وَ لِعَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (علیه السلام) بِالْوَلَایَهًِْ.
پیامبر (صلی الله علیه و آله)- هیچ پیامبری را خداوند قبض روح نکرد جز اینکه به او دستور داد به خانواده‌ی خود از میان فامیل وصیّت نماید به من نیز دستور وصیّت داده است. گفتم: «خدایا به چه کس وصیّت کنم»؟ فرمود: «به پسر عمویت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) وصیّت کن! من نام او را در کتاب‌های گذشته نوشته‌ام و در آنها معیّن نموده‌ام که او وصی تو است و بر همین قرار پیمان مردم و انبیاء (و رسل را گرفته‌ام. از آنها پیمان به ربوبیّت خود و نبّوت تو و ولایت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) گرفته‌ام».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۶۷۲ بحار الأنوار، ج۲۶، ص۲۷۲