الباقر (علیه السلام)- مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً أَثْبَتَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَی قَاتِلِهِ جَمِیعَ الذُّنُوبِ وَ بَرِئَ الْمَقْتُولُ مِنْهَا وَ ذَلِکَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ: إِنِّی أُرِیدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِی وَ إِثْمِکَ فَتَکُونَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ.

امام باقر (علیه السلام)- کسی که از روی عمد مؤمنی را بکشد، خداوند همه‌ی گناهان را بر وی ثبت می‌کند و مقتول را از همه‌ی گناهان پاک می‌سازد و این همان فرموده‌ی خداوند متعال است: إِنِّی أُریدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمی وَ إِثْمِکَ فَتَکُونَ مِنْ أَصْحابِ النَّار.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۷۲۶ بحارالأنوار، ج۱۰۱، ص۳۷۷/ ثواب الأعمال، ص۲۷۸/ المحاسن، ج۱، ص۱۰۵/ وسایل الشیعهًْ، ج۲۹، ص۱۵/ نورالثقلین

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی خَلَقَنِی وَ أَهْلَ بَیْتِی مِنْ طِینَهًٍْ لَمْ یَخْلُقْ مِنْهَا أَحَداً غَیْرَنَا فَکُنَّا أَوَّلَ مَنِ ابْتَدَأَ مِنْ خَلْقِهِ فَلَمَّا خَلَقَنَا فَتَقَ بِنُورِنَا کُلَّ ظُلْمَهًٍْ وَ أَحْیَا بِنَا کُلَّ طِینَهًٍْ طَیِّبَهًٍْ وَ أَمَاتَ بِنَا کُلَّ طِینَهًٍْ خَبِیثَهًٍْ ثُمَّ قَالَ هَؤُلَاءِ خِیَارُ خَلْقِی وَ حَمَلَهًُْ عَرْشِی وَ خُزَّانُ عِلْمِی وَ سَادَهًُْ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ هَؤُلَاءِ الْأَبْرَارُ الْمُهْتَدُونَ الْمُهْتَدَی بِهِمْ مَنْ جَاءَنِی بِطَاعَتِهِمْ وَ وَلَایَتِهِمْ أَوْلَجْتُهُ جَنَّتِی وَ کَرَامَتِی وَ مَنْ جَاءَنِی بِعَدَاوَتِهِمْ وَ الْبَرَاءَهًِْ مِنْهُمْ أَوْلَجْتُهُ نَارِی وَ ضَاعَفْتُ عَلَیْهِ عَذَابِی وَ ذلِکَ جَزاءُ الظَّالِمِینَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای مردم! خدای تبارک‌وتعالی من و اهل بیتم را از طبیعتی آفریده که غیر از ما هیچ کس را از آن نیافریده است. ما اوّلین کسی بودیم که آفریدنش او را آغاز کرد و هنگامی که ما را آفرید، با نور ما هر ظلمتی را شکافت و به‌وسیله‌ی ما هر طینت پاکی را زنده کرد و به‌وسیله‌ی ما هر طینت خبیثی را می‌راند و سپس فرمود: «این‌ها بهترین خلق من، حمل‌کنندگان عرش من، خزانه‌داران علم من و سرور اهل آسمان و زمین هستند. این‌ها نیکوکاران هدایت‌شده‌ای هستند که [دیگران] به‌وسیله‌ی آن‌ها هدایت می‌شوند. هرکس با اطاعت آن‌ها و ولایتشان نزد من آید، او را در بهشت خودم و کرامتم داخل می‌سازم و هرکس درحال دشمنی با آن‌ها و بیزاری از آن‌ها نزد من آید، او را در آتشم داخل می‌گردانم و عذابم را برای او دو برابر می‌گردانم؛ وَ ذلِکَ جَزاءُ الظَّالِمِینَ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۷۲۸ بحارالأنوار، ج۱۶، ص۳۷۴