علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ أَکْلِهِمُ السُّحْتَ قَالَ السُّحْتُ هُوَ بَیْنَ الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ وَ هُوَ أَنْ یُؤَاجِرَ الرَّجُلُ نَفْسَهُ عَلَی حَمْلِ الْمُسْکِرِ وَ لَحْمِ الْخِنْزِیرِ وَ اتِّخَاذِ الْمَلَاهِی فَإِجَارَتُهُ نَفْسَهُ حَلَالٌ وَ مِنْ جِهَهًِْ مَا یَحْمِلُ وَ یَعْمَلُ هُوَ سُحْت.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ أَکْلِهِمُ السُّحْتَ؛ سحت، ما بین حلال و حرام است و آن، این است که مردی خود را برای حمل مسکرات و یا گوشت خوک و یا وسایل لهو و لعب اجاره دهد. دراین‌صورت، اجاره حلال است، ولی از این جهت که بار او حرام است، سحت نامیده می‌شود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۱۳۰ بحارالأنوار، ج۷۶، ص۲۵۰/ القمی، ج۱، ص۱۷۰/ البرهان