الباقر (علیه السلام)- أَنَ لِلْإِمَامِ عَشْرَ دَلَائِلَ أَوَّلُهَا أَنَّهُ یُولَدُ مَخْتُوناً وَ ثَانِیهَا أَوَّلُ مَا یَقَعُ عَلَی الْأَرْضِ یَنْظُرُ إِلَی السَّمَاءِ وَ یَشْهَدُ الشَّهَادَتَیْنِ وَ ثَالِثُهَا أَنَّهُ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ مَکْتُوبٌ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ وَ رَابِعُهَا أَنَّهُ لَا یَتَمَطَّی وَ خَامِسُهَا أَنَّهُ لَا یَتَثَاءَبُ وَ سَادِسُهَا أَنَّهُ لَا یَحْتَلِمُ أَبَداً وَ الشَّیْطَانُ لَا یَقْرَبُهُ وَ سَابِعُهَا أَنَّ رَائِحَهًَْ نَجْوِهِ مِثْلُ الْمِسْکِ وَ الْأَرْضَ تَسْتُرُهُ بِابْتِلَاعِهِ کُلِّهِ وَ ثَامِنُهَا أَنَّهُ لَا یَکُونُ لَهُ ظِلٌّ إِذَا قَامَ فِی الشَّمْسِ لِأَنَّهُ نُورٌ مِنَ النُّورِ لَیْسَ لَهُ ظِلٌّ وَ تَاسِعُهَا أَنَّهُ یَخْتِمُ عَلَی الْحَجَرِ مِثْلَ مَا کَانَ یَفْعَلُ آبَاؤُهُ وَ عَاشِرُهَا أَنَّهُ یَکُونُ مُسْتَجَابَ الدَّعْوَهًِْ.

امام باقر (علیه السلام)- امام ده دلیل و برهان دارد؛ اوّل اینکه ختنه شده به دنیا می‌آید و دوّم: ابتدای زمانی‌که بر روی زمین قرار می‌گیرد، به آسمان نگاه می‌کند و شهادتین را می‌گوید. سوّم اینکه بر بازوی راست او نوشته شده است: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ. و چهارم اینکه خرامان و متکبّرانه راه نمی‌رود. و پنجم اینکه خمیازه نمی‌کشد. و ششم اینکه او هرگز محتلم نمی‌شود و شیطان به او نزدیک نمی‌شود. و هفتم اینکه بوی آنچه از شکمش خارج می‌شود مانند مشک است و زمین آن را با بلعیدن همه آن می‌پوشاند. و هشتم اینکه او وقتی در آفتاب بایستد سایه ندارد؛ چون او نوری از نور است و سایه ندارد و نهم اینکه بر روی سنگ مهر می‌زند مانند آنچه پدرانش انجام می‌دادند. و دهم اینکه دعایش مستجاب است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۲ الصراط المستقیم، ج۱، ص۱۰۸

الصّادق (علیه السلام)- إِذَا خَلَقَ اللَّهُ الْإِمَامَ فِی بَطْنِ أُمِّهِ یَکْتُبُ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ.

امام صادق (علیه السلام)- وقتی خداوند امام را در رحم مادر می‌آفریند بر بازوی راست او نوشته می‌شود: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۲ بحارالأنوار، ج۲۵، ص۴۱/ بصایرالدرجات، ص۴۳۸

الصّادق (علیه السلام)- إِذَا اسْتَقَرَّتْ نُطْفَهًُْ الْإِمَامِ فِی الرَّحِمِ أَرْبَعِینَ لَیْلَهًًْ نَصَبَ اللَّهُ لَهُ عَمُوداً مِنْ نُورٍ فِی بَطْنِ أُمِّهِ فَإِذَا تَمَّ لَهُ أَرْبَعَهًُْ أَشْهُرٍ فِی بَطْنِ أُمِّهِ أَتَاهُ مَلَکٌ یُقَالُ لَهُ حَیَوَانُ فَیَکْتُبُ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ.

امام صادق (علیه السلام)- وقتی نطفه چهل شبانه روز در رحم استقرار یافت خداوند استوانه‌ای از نور را در رحم مادر برایش قرار می‌دهد. با آن نور به‌اندازه‌ی دید چشم می‌بیند پس از چهار ماه در شکم مادر فرشته‌ای به نام حیوان می‌آید و بر بازوی راست او می‌نویسد: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۲ دلایل الإمامهًْ، ص۱۴۶

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ یُونُسَ بْنِ ظَبْیَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُول إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ إِذَا أَرَادَ أَنْ یَخْلُقَ الْإِمَامَ مِنَ الْإِمَامِ بَعَثَ مَلَکاً فَأَخَذَ شَرْبَهًًْ مِنْ مَاءٍ تَحْتَ الْعَرْشِ ثُمَّ أَوْقَعَهَا أَوْ دَفَعَهَا إِلَی الْإِمَامِ فَشَرِبَهَا فَیَمْکُثُ فِی الرَّحِمِ أَرْبَعِینَ یَوْماً لَا یَسْمَعُ الْکَلَامَ ثُمَّ یَسْمَعُ الْکَلَامَ بَعْدَ ذَلِکَ فَإِذَا وَضَعَتْهُ أُمُّهُ بَعَثَ اللَّهُ إِلَیْهِ ذَلِکَ الْمَلَکَ الَّذِی أَخَذَ الشَّرْبَهًَْ فَکَتَبَ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ فَإِذَا قَامَ بِهَذَا الْأَمْرِ رَفَعَ اللَّهُ لَهُ فِی کُلِّ بَلْدَهًٍْ مَنَاراً یَنْظُرُ بِهِ إِلَی أَعْمَالِ الْعِبَادِ.

امام صادق (علیه السلام)- یونس‌بن‌ظبیان گوید: شنیدم امام صادق (علیه السلام) می‌فرمود: خدای عزّوجلّ هرگاه بخواهد امام را از امام خلق کند، فرشته‌ای را می‌فرستد و این فرشته جرعه‌ای از آب زیر عرش بر می‌دارد. سپس آن را در امام قرار میدهد یا گفت: می‌دهد و امام آن را می‌نوشد و به مدّت چهل روز در رحم باقی می‌ماند درحالی‌که سخن را نمی‌شنود، سپس سخن را می‌شنود. پس هرگاه که مادرش او را زایید، خدا آن فرشته را که آن جرعه را برداشته بود، می‌فرستد و بر روی بازوی راستش [این آیه را] می‌نویسد: وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ صِدْقًا وَ عَدْلاً لاَّ مُبَدِّلِ لِکَلِمَاتِهِ پس هرگاه به این امر قیام کرد، خدا در هر شهری مناره‌ای برای او برافراشته میسازد که به‌وسیله‌ی آن اعمال بندگان را نظاره کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۴ الکافی، ج۱، ص۳۸۷/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۱۷۱/ نورالثقلین

الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَحَبَّ أَنْ یَخْلُقَ الْإِمَامَ أَخَذَ شَرْبَهًًْ مِنْ تَحْتِ الْعَرْشِ فَأَعْطَاهَا مَلَکاً فَسَقَاهَا إِیَّاهَا فَمِنْ ذَلِکَ یَخْلُقُ الْإِمَامَ فَإِذَا وُلِدَ بَعَثَ اللَّهُ ذَلِکَ الْمَلَکَ إِلَی الْإِمَامِ فَکَتَبَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ فَإِذَا مَضَی ذَلِکَ الْإِمَامُ الَّذِی قَبْلَهُ رَفَعَ لَهُ مَنَاراً یُبْصِرُ بِهِ أَعْمَالَ الْعِبَادِ فَلِذَلِکَ یَحْتَجُّ بِهِ عَلَی خَلْقِهِ.

امام صادق (علیه السلام)- حسن‌بن‌راشد نقل کرده، امام صادق (علیه السلام) فرمود: «وقتی خداوند بخواهد امام را بیافریند شربتی از زیر عرش بر میگیرد و به فرشته‌ای میدهد تا به مادر او بخوراند و امام از آن شربت آفریده می‌شود. پس از تولّد، خداوند همان فرشته را میفرستد، تا در پیشانی امام بنویسد: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ و وقتی آن امام قبلی از دنیا برود برایش ستونی میافرازد که اعمال بندگان را ببیند و از همین طریق، خداوند به خلقش احتجاج میکند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۴ بحارالأنوار، ج۲۵، ص۳۷/ القمی، ج۱، ص۲۱۵/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ إِذَا أَرَادَ أَنْ یَخْلُقَ الْإِمَامَ أَنْزَلَ قَطْرَهًًْ مِنْ مَاءِ الْجَنَّهًِْ فِی الْمُزْنِ فَتَسْقُطُ فِی ثَمَرَهًٍْ مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّهًِْ فَیَأْکُلُهَا الْحُجَّهًُْ فِی الزَّمَانِ فَإِذَا اسْتَقَرَّتْ فِیهِ فَیَمْضِی لَهُ أَرْبَعُونَ یَوْماً سَمِعَ الصَّوْتَ فَإِذَا آنَتْ لَهُ أَرْبَعَهًُْ أَشْهُرٍ وَ قَدْ حُمِلَ کُتِبَ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ فَإِذَا وُلِدَ قَامَ بِأَمْرِ اللَّهِ وَ رُفِعَ لَهُ عَمُودٌ مِنْ نُورٍ فِی کُلِّ مَکَان.

امام صادق (علیه السلام)- چون خداوند متعال اراده‌ی آفرینش امامی کند، قطره‌ای از آب بهشت در ابری فرو می‌فرستد و در میوه‌ای از میوه‌های بهشتی می‌چکد و امام آن را می‌خورد [و از این میوه نطفه امام بسته می‌شود] چون در مشیمه‌ی مادر قرار گرفت، چهل روزه سخن مردم را می‌شنود، و موقعی‌که چهار ماه بگذرد بر بازوی راستش نوشته می‌شود: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ و هنگامی‌که متولّد می‌گردد به امر خداوند می‌ایستد و نوری از او به اطراف جهان می‌تابد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۶ بحارالأنوار، ج۵۱، ص۲۴

الصّادق (علیه السلام)- إِذَا أَرَادَ اللَّهُ أَنْ یَخْلُقَ إِمَاماً أَخَذَ اللَّهُ بِیَدِهِ شَرْبَهًًْ مِنْ تَحْتِ عَرْشِهِ فَدَفَعَهُ إِلَی مَلَکٍ مِنْ مَلَائِکَتِهِ (علیهم السلام) فَأَوْصَلَهَا إِلَی الْإِمَامِ فَکَانَ الْإِمَامُ مِنْ بَعْدِهِ مِنْهَا فَإِذَا مَضَتْ عَلَیْهِ أَرْبَعُونَ یَوْماً سَمِعَ الصَّوْتَ وَ هُوَ فِی بَطْنِ أُمِّهِ فَإِذَا وُلِدَ أُوتِیَ الْحِکْمَهًَْ وَ کُتِبَ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ فَإِذَا کَانَ الْأَمْرُ یَصِلُ إِلَیْهِ أَعَانَهُ اللَّهُ بِثَلَاثِمِائَهًٍْ وَ ثَلَاثَهًَْ عَشَرَ مَلَکاً بِعَدَدِ أَهْلِ بَدْرٍ وَ کَانُوا مَعَهُ وَ مَعَهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا وَ اثْنَا عَشَرَ نَقِیباً فَأَمَّا السَّبْعُونَ فَیَبْعَثُهُمْ إِلَی الْآفَاقِ یَدْعُونَ النَّاسَ إِلَی مَا دَعَوْا إِلَیْهِ أَوَّلًا وَ یَجْعَلُ اللَّهُ لَهُ فِی کُلِّ مَوْضِعٍ مِصْبَاحاً یُبْصِرُ بِهِ أَعْمَالَهُمْ.

امام صادق (علیه السلام)- وقتی خداوند بخواهد امامی را بیافریند به دست خویش شربتی از زیر عرش می‌گیرد و در اختیار فرشته‌ای از فرشتگان می‌گذارد. و او به امام می‌رساند. نطفه‌ی امام بعد از آن شربت است. وقتی چهل‌روز گذشت در رحم مادر صدا را می‌شنود. بعد از تولّد به او حکمت داده می‌شود و بر بازوی راستش می‌نویسند: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ. وقتی امامت به او رسید خداوند به‌وسیله‌ی سیصدوسیزده فرشته مطابق تعداد جنگجویان بدر او را یاری می‌کند و با او هستند. و هفتاد مرد و دوازده نقیب و سرپرست با اوست که هفتاد مرد را به اطراف می‌فرستد تا مردم را به راه او دعوت کنند و برایش در محلّی چراغی است که به‌وسیله‌ی آن اعمال مردم را مشاهده می‌کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۶ بحارالأنوار، ج۲۵، ص۱۳۹/ الخرایج والجرایح، ج۲، ص۷۸۱/ بصایرالدرجات، ص۴۴۰

الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ الْإِمَامَ (علیه السلام) لَیَسْمَعُ فِی بَطْنِ أُمِّهِ فَإِذَا وُلِدَ خُطَّ بَیْنَ کَتِفَیْهِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ فَإِذَا صارَ الْأَمْرُ إِلَیْهِ جَعَلَ اللَّهُ لَهُ عَمُوداً مِنْ نُورٍ یُبْصِرُ بِهِ مَا یَعْمَلُ أَهْلُ کُلِّ بَلْدَهًٍْ.

امام صادق (علیه السلام)- امام در شکم مادرش می‌شنود و هرگاه که متولّد شد میان شانه‌هایش این [آیه] نوشته می‌شود: وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ صِدْقًا وَ عَدْلاً لاَّ مُبَدِّلِ لِکَلِمَاتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ. هرگاه که امر (مقام امامتش) به وی واگذار گردید، خدا برای او ستونی از نور قرار می‌دهد که با آن اعمال اهل هر شهر را نظاره می‌کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۸ الکافی، ج۱، ص۳۸۷/ بصایرالدرجات، ص۴۳۷/ بحارالأنوار، ج۲۶، ص۱۳۴/ البرهان/ نورالثقلین

الباقر (علیه السلام)- إِنَّ الْإِمَامَ لَیَسْمَعُ الْکَلَامَ فِی بَطْنِ أُمِّهِ حَتَّی إِذَا سَقَطَ عَلَی الْأَرْضِ أَتَاهُ مَلَکٌ فَیَکْتُبُ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ فَإِذَا شَبَّ رَفَعَ اللَّهُ فِی کُلِّ قَرْیَهًٍْ عَمُوداً مِنْ نُورِ مَقَامِهِ فِی قَرْیَهًٍْ وَ یَعْلَمُ مَا یُعْمَلُ فِی الْقَرْیَهًِْ الْأُخْرَی.

امام باقر (علیه السلام)- امام در شکم مادرش کلام را می‌شنود، تا اینکه وقتی به دنیا آمد فرشته‌ای نزد او آمده و بر بازوی راستش می‌نویسد: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ تا اینکه وقتی به جوانی رسید، خداوند برای او در هر قریه‌ای ستونی از نور مقامش را در آنجا بلند می‌کند؛ می‌بیند و می‌داند آنچه را که در قریه‌ی دیگر انجام می‌پذیرد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۸ بحارالأنوار، ج۲۶، ص۱۳۳/ بصایرالدرجات، ص۴۳۶

الصّادق (علیه السلام)- الْإِمَامُ یَسْمَعُ الصَّوْتَ فِی بَطْنِ أُمِّهِ فَإِذَا سَقَطَ إِلَی الْأَرْضِ کُتِبَ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ فَإِذَا تَرَعْرَعَ نَصَبَ لَهُ عَمُوداً {نُصِبَ لَهُ عَمُودٌ} مِنْ نُورٍ مِنَ السَّمَاءِ إِلَی الْأَرْضِ یَرَی بِهِ أَعْمَالَ الْعِبَادِ.

امام صادق (علیه السلام)- اسحاق‌بن‌عمار از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده که فرمود: «امام در شکم مادر صداها را میشنود و وقتی به زمین پای گذارد، بر بازوی راست او نوشته میشود: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ و وقتی بر پای خود بایستد، ستونی از نور از زمین به آسمان برایش نصب می‌شود که اعمال بندگان را با آن میبیند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۵۸ بحارالأنوار، ج۲۵، ص۳۹/ بصایرالدرجات، ص۴۳۱

الباقر (علیه السلام)- إِنَّ الْإِمَامَ لَیَسْمَعُ الصَّوْتَ فِی بَطْنِ أُمِّهِ فَإِذَا فُصِلَ مِنْ أُمِّهِ کُتِبَ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ فَإِذَا أُفْضِیَتْ إِلَیْهِ الْأُمُورُ رُفِعَ لَهُ عَمُودٌ مِنْ نُورٍ یَرَی بِهِ أَعْمَالَ الْخَلَائِق.

امام باقر (علیه السلام)- امام قطعاً صدا را در شکم مادرش میشنود و وقتی از شکم مادرش جدا شود، بر بازوی راستش نوشته میشود: وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ و وقتی امور به او واگذار میشود، عمودی از نور برایش بالا برده میشود که اعمال بندگان را می‌بیند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۶۰ بحارالأنوار، ج۲۵، ص۴۱/ بصایرالدرجات، ص۴۳۴

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ: حَجَجْنَا مَعَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فِی السَّنَهًِْ الَّتِی وُلِدَ فِیهَا ابْنُهُ مُوسَی (علیه السلام) فَلَمَّا نَزَلْنَا الْأَبْوَاءَ وَضَعَ لَنَا الْغَدَاءَ وَ کَانَ إِذَا وَضَعَ الطَّعَامَ لِأَصْحَابِهِ أَکْثَرَ وَ أَطَابَ قَالَ فَبَیْنَا نَحْنُ نَأْکُلُ إِذْ أَتَاهُ رَسُولُ حَمِیدَهًَْ فَقَالَ لَهُ إِنَّ حَمِیدَهًَْ تَقُولُ قَدْ أَنْکَرْتُ نَفْسِی وَ قَدْ وَجَدْتُ مَا کُنْتُ أَجِدُ إِذَا حَضَرَتْ وِلَادَتِی وَ قَدْ أَمَرْتَنِی أَنْ لَا أَسْتَبِقَکَ بِابْنِکَ هَذَا فَقَامَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) فَانْطَلَقَ مَعَ الرَّسُولِ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ لَهُ أَصْحَابُهُ سَرَّکَ اللَّهُ وَ جَعَلَنَا فِدَاکَ فَمَا أَنْتَ صَنَعْتَ مِنْ حَمِیدَهًَْ قَالَ سَلَّمَهَا اللَّهُ وَ قَدْ وَهَبَ لِی غُلَاماً وَ هُوَ خَیْرُ مَنْ بَرَأَ اللَّهُ فِی خَلْقِهِ وَ لَقَدْ أَخْبَرَتْنِی حَمِیدَهًُْ عَنْهُ بِأَمْرٍ ظَنَّتْ أَنِّی لَا أَعْرِفُهُ وَ لَقَدْ کُنْتُ أَعْلَمَ بِهِ مِنْهَا فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ مَا الَّذِی أَخْبَرَتْکَ بِهِ حَمِیدَهًُْ عَنْهُ قَالَ ذَکَرَتْ أَنَّهُ سَقَطَ مِنْ بَطْنِهَا حِینَ سَقَطَ وَاضِعاً یَدَیْهِ عَلَی الْأَرْضِ رَافِعاً رَأْسَهُ إِلَی السَّمَاءِ فَأَخْبَرْتُهَا أَنَّ ذَلِکَ أَمَارَهًُْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَمَارَهًُْ الْوَصِیِّ مِنْ بَعْدِهِ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ مَا هَذَا مِنْ أَمَارَهًِْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ أَمَارَهًِْ الْوَصِیِّ مِنْ بَعْدِهِ فَقَالَ لِی إِنَّهُ لَمَّا کَانَتِ اللَّیْلَهًُْ الَّتِی عُلِقَ فِیهَا بِجَدِّی أَتَی آتٍ جَدَّ أَبِی بِکَأْسٍ فِیهِ شَرْبَهًٌْ أَرَقُّ مِنَ الْمَاءِ وَ أَلْیَنُ مِنَ الزُّبْدِ وَ  أَحْلَی مِنَ الشَّهْدِ وَ أَبْرَدُ مِنَ الثَّلْجِ وَ أَبْیَضُ مِنَ اللَّبَنِ فَسَقَاهُ إِیَّاهُ وَ أَمَرَهُ بِالْجِمَاعِ فَقَامَ فَجَامَعَ فَعُلِقَ بِجَدِّی وَ لَمَّا أَنْ کَانَتِ اللَّیْلَهًُْ الَّتِی عُلِقَ فِیهَا بِأَبِی أَتَی آتٍ جَدِّی فَسَقَاهُ کَمَا سَقَی جَدَّ أَبِی وَ أَمَرَهُ بِمِثْلِ الَّذِی أَمَرَهُ فَقَامَ فَجَامَعَ فَعُلِقَ بِأَبِی وَ لَمَّا أَنْ کَانَتِ اللَّیْلَهًُْ الَّتِی عُلِقَ فِیهَا بِی أَتَی آتٍ أَبِی فَسَقَاهُ بِمَا سَقَاهُمْ وَ أَمَرَهُ بِالَّذِی أَمَرَهُمْ بِهِ فَقَامَ فَجَامَعَ فَعُلِقَ بِی وَ لَمَّا أَنْ کَانَتِ اللَّیْلَهًُْ الَّتِی عُلِقَ فِیهَا بِابْنِی أَتَانِی آتٍ کَمَا أَتَاهُمْ فَفَعَلَ بِی کَمَا فَعَلَ بِهِمْ فَقُمْتُ بِعِلْمِ اللَّهِ وَ إِنِّی مَسْرُورٌ بِمَا یَهَبُ اللَّهُ لِی فَجَامَعْتُ فَعُلِقَ بِابْنِی هَذَا الْمَوْلُودِ فَدُونَکُمْ فَهُوَ وَ اللَّهِ صَاحِبُکُمْ مِنْ بَعْدِی إِنَّ نُطْفَهًَْ الْإِمَامِ مِمَّا أَخْبَرْتُکَ وَ إِذَا سَکَنَتِ النُّطْفَهًُْ فِی الرَّحِمِ أَرْبَعَهًَْ أَشْهُرٍ وَ أُنْشِئَ فِیهَا الرُّوحُ بَعَثَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی مَلَکاً یُقَالُ لَهُ حَیَوَانُ فَکَتَبَ عَلَی عَضُدِهِ الْأَیْمَنِ وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ وَ إِذَا وَقَعَ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ وَقَعَ وَاضِعاً یَدَیْهِ عَلَی الْأَرْضِ رَافِعاً رَأْسَهُ إِلَی السَّمَاءِ فَأَمَّا وَضْعُهُ یَدَیْهِ عَلَی الْأَرْضِ فَإِنَّهُ یَقْبِضُ کُلَّ عِلْمٍ لِلَّهِ أَنْزَلَهُ مِنَ السَّمَاءِ إِلَی الْأَرْضِ وَ أَمَّا رَفْعُهُ رَأْسَهُ إِلَی السَّمَاءِ فَإِنَّ مُنَادِیاً یُنَادِی بِهِ مِنْ بُطْنَانِ الْعَرْشِ مِنْ قِبَلِ رَبِّ الْعِزَّهًِْ مِنَ الْأُفُقِ الْأَعْلَی بِاسْمِهِ وَ اسْمِ أَبِیهِ یَقُولُ یَا فُلَانَ بْنَ فُلَانٍ اثْبُتْ تُثْبَتْ فَلِعَظِیمٍ مَا خَلَقْتُکَ أَنْتَ صَفْوَتِی مِنْ خَلْقِی وَ مَوْضِعُ سِرِّی وَ عَیْبَهًُْ عِلْمِی وَ أَمِینِی عَلَی وَحْیِی وَ خَلِیفَتِی فِی أَرْضِی لَکَ وَ لِمَنْ تَوَلَّاکَ أَوْجَبْتُ رَحْمَتِی وَ مَنَحْتُ جِنَانِی وَ أَحْلَلْتُ جِوَارِی ثُمَّ وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی لَأَصْلِیَنَّ مَنْ عَادَاکَ أَشَدَّ عَذَابِی وَ إِنْ وَسَّعْتُ عَلَیْهِ فِی دُنْیَایَ مِنْ سَعَهًِْ رِزْقِی فَإِذَا انْقَضَی الصَّوْتُ صَوْتُ الْمُنَادِی أَجَابَهُ هُوَ وَاضِعاً یَدَیْهِ رَافِعاً رَأْسَهُ إِلَی السَّمَاءِ یَقُولُ شَهِدَ اللهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِکَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ قَالَ فَإِذَا قَالَ ذَلِکَ أَعْطَاهُ اللَّهُ الْعِلْمَ الْأَوَّلَ وَ الْعِلْمَ الْآخِرَ وَ اسْتَحَقَّ زِیَارَهًَْ الرُّوحِ فِی لَیْلَهًِْ الْقَدْرِ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ الرُّوحُ لَیْسَ هُوَ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام)؟ قَالَ الرُّوحُ هُوَ أَعْظَمُ مِنْ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) إِنَّ جَبْرَئِیلَ (علیه السلام) مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ (علیهم السلام) وَ إِنَّ الرُّوحَ هُوَ خَلْقٌ أَعْظَمُ مِنَ الْمَلَائِکَهًِْ (علیهم السلام) أَ لَیْسَ یَقُولُ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی تَنَزَّلُ الْمَلائِکَةُ وَ الرُّوحُ. (الکَلِمَةُ

امام صادق (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: حج را با امام صادق (علیه السلام) گزاردیم، آن هم در سالی که فرزندش موسی (علیه السلام) در آن متولّد شد. هنگامی‌که در [منطقه] اَبواء فرود آمدیم، ایشان سفره‌ی غذا را برای ما انداخت و هرگاه به اصحابش غذا می‌داد، به مقدار زیاد و با کیفیّت خوب می‌داد. گفت: ما درحال غذاخوردن بودیم که فرستاده‌ی حُمَیده از راه رسید. به وی عرض کرد: «حمیده می‌گوید: من خویش را نشناختم و اگر زایمانم فرا برسد، من آنچه را می‌یافتم، مییابم و شما به من دستور دادید که پیش از شما این فرزندتان را نبینم [پیش از زایمان، شما را فرا خوانم]». پس امام صادق (علیه السلام) برخاست و با آن فرستاده به راه افتاد و هنگامی‌که آنجا را ترک میکرد، اصحابش به او عرض کردند: «خداوند تو را خوشحال کند و ما را فدای تو گرداند، حمیده برای تو چه زاییده است»؟ فرمود: «خدا او را سالم نگهدارد، خدا پسری برای من ارزانی داشته است و او بهترین کسی است که خدای عزّوجلّ آفریده است. حمیده در مورد او خبری را به من گفت که فکر می‌کرد من آن را نمی‌دانم، درحالی‌که بهتر از او می‌دانستم». گفتم: «فدایت شوم! حمیده چه خبری را به شما داده است»؟ فرمود: «گفت هنگامی‌که این پسر متولّد شد، دو دستش بر زمین و سرش رو به آسمان بود. من به او خبر دادم که این عمل، نشانه‌ی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و نشانه‌ی وصیّ پس از اوست». گفتم: «قربانت گردم، این [نشانه] چه ارتباطی با نشانه‌ی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و نشانه‌ی وصیّ پس از او دارد»؟ به من فرمود: «در شبی که نطفه جدّم منعقد شد، فرشته‌ای برای پدر جدّم جامی را آورد که در آن شرابی رقیق‌تر از آب، نرم‌تر از کره، شیرین‌تر از عسل، خنک‌تر از یخ و سفیدتر از شیر بود. به او نوشاند و به او دستور جماع (نزدیکی) را داد». ایشان برخاست و جماع را انجام داد، سپس نطفه و عُلقه جدّم منعقد شد. همان شبی که نطفه‌ی پدرم منعقد شد، فرشته نزد جدّم آمد و به جدّم [همان جام] را که به جدّ پدرم نوشانیده بود، نوشاند و همان دستور را به وی داد. پس برخاست و عمل جماع را انجام داد و نطفه و علقه پدرم منعقد شد. همان شبی که نطفه من منعقد شد، فرشته‌ای به پیش پدرم آمد و همان جام را که به آنان نوشانیده بود، نوشاند و همان دستور را به وی داد. پس ایشان از جا بلند شد و عمل جماع را انجام داد و نطفه و علقه من منعقد شد. همان شبی که نطفه پسرم منعقد شد، فرشته‌ای مانند فرشته‌ای که پیش آنان آمده بود نزد من آمد، پس همان کار را برای من انجام داد که برای آنان انجام داده بود. پس بلند شدم و خدای من می‌داند که من خوشحالم به آنچه خدا به من می‌دهد، پس عمل جماع را انجام دادم و این پسرم به وجود آمد و در برابر شما است و به خدا قسم که او امام شما پس از من است. نطفه‌ی امام از آنچه که به تو گفتم تشکیل شده است و هرگاه نطفه به مدّت چهار ماه در رحم قرار می‌گیرد و روح در آن ایجاد می‌شود، خداوند تبارک‌وتعالی فرشته‌ای را می‌فرستد که حَیَوان نام دارد که پس بر روی بازوی راستش این آیه را نوشته است: وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ صِدْقًا وَ عَدْلاً لاَّ مُبَدِّلِ لِکَلِمَاتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ و هنگامی‌که از شکم مادرش بیرون می‌آید، دو دستش بر روی زمین، و سرش به‌سوی آسمان قرار دارد. بالابردن سرش به‌سوی آسمان ازاین‌رو است که ندادهنده‌ای از وسط عرش از جانب پروردگار عزّت از افق برین با نامش و نام پدرش ندا می‌دهد و می‌گوید: ای فلانی پسر فلانی، ثابت و پایدار می‌شوی و به خاطر هدف بزرگی که تو را برای آن آفریده‌ام، تو برگزیده‌ی من از مخلوقات من هستی و جایگاه راز من و محرم علم من و امین من در وحی‌ام و خلیفه‌ی من در زمین هستی و رحمتم را برای تو و برای کسانی که از تو پیروی می‌کنند، واجب کردم و بهشتم را به آنان بخشیدم و ایشان را در جوار خویش سکنی دادم. قسم به عزّت و جلالم، بر کسانی که با تو دشمنی کنند، شدیدترین عذابم را نازل می‌کنم، حتّی اگر رزق و روزیم را برای او در دنیا گسترش بدهم. هرگاه که صدا صدای کسی که ندا می‌دهد باز ایستاد، به او جواب می‌دهد، درحالی‌که دستهایش را بر روی زمین گذاشته است و سرش را به‌طرف آسمان بالا برده است و می‌گوید: خداوند، [با ایجادِ نظامِ واحدِ جهانِ هستی]، گواهی می‌دهد که معبودی جز او نیست و فرشتگان و صاحبان دانش، [هرکدام به‌گونه‌ای بر این مطلب]، گواهی می‌دهند درحالی‌که [خداوند در تمام عالم] قیام به عدالت دارد معبودی جز او نیست، که هم توانا و هم حکیم است. (آل عمران/۱۸)». گفتم: «قربانت گردم، مگر روح جبرئیل نیست»؟ فرمود: «روح بزرگ‌تر از جبرئیل است. جبرئیل از فرشتگان است ولی روح مخلوقی بزرگ‌تر از فرشتگان است، مگر خدای تبارک‌وتعالی نمیفرماید: فرشتگان و «روح» نازل می‌شوند. (قدر/۴). (کلمه

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۶۰ الکافی، ج۱، ص۳۸۵/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- أَوْصَی رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) إِلَی عَلِیٍٍّ (علیه السلام) بِأَلْفِ کَلِمَهًٍْ یَفْتَحُ کُلُ کَلِمَهًٍْ أَلْفَ کَلِمَهًٍْ.

امام صادق (علیه السلام)- رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) هزار کلمه سفارش فرمود که هر کلمه‌ای، هزار کلمه می‌گشود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۶۴ الإختصاص، ص۲۸۵

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- نَحْنُ الْکَلِمَاتُ الَّتِی تَلَقَّاهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ فَتابَ عَلَیْه.

امام علی (علیه السلام)- ما همان کلماتی هستیم که آدم (علیه السلام) از خدا دریافت کرد و خداوند توبه‌اش را پذیرفت.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۶۴ بحرالعرفان، ج۱۰، ص۲۱۹

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ عَهِدَ إِلَیَّ فِی عَلِیٍّ (علیه السلام) عَهْداً قُلْتُ یَا رَبِّ بَیِّنْهُ لِی قَالَ اسْمَعْ قُلْتُ قَدْ سَمِعْتُ قَالَ: إِنَّ عَلِیّاً (علیه السلام) رَایَهًُْ الْهُدَی وَ إِمَامُ أَوْلِیَائِی وَ نُورُ مَنْ أَطَاعَنِی وَ هُوَ الْکَلِمَهًُْ الَّتِی أَلْزَمْتُهَا الْمُتَّقِینَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)- به‌راستی علی (علیه السلام) پرچم هدایت است، پیشوای دوستانم و نور هرکه مرا اطاعت کند، و اوست کلمه که متقیّان به آن تمسّک کنند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۶۴ الأمالی للصدوق، ص۴۷۸