قُل لِّمَن مَّا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ قُل لِّلَّهِۚ كَتَبَ عَلَىٰ نَفۡسِهِ ٱلرَّحۡمَةَۚ لَيَجۡمَعَنَّكُمۡ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ لَا رَيۡبَ فِيهِۚ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ فَهُمۡ لَا يُؤۡمِنُونَ
12
قُل لِّمَن مَّا فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِۖ قُل لِّلَّهِۚ كَتَبَ عَلَىٰ نَفۡسِهِ ٱلرَّحۡمَةَۚ لَيَجۡمَعَنَّكُمۡ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ لَا رَيۡبَ فِيهِۚ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ فَهُمۡ لَا يُؤۡمِنُونَ
12
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- قُلْ لَهُمْ لِمَنْ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ رَدَّ عَلَیْهِمْ فَقَالَ قُلْ لَهُمْ لِلهِ کَتَبَ عَلی نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ یَعْنِی أَوْجَبَ الرَّحْمَهًَْ عَلَی نَفْسِه.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- به آنان بگو: لِّمَن مَّا فِی السَّمَاوَاتِ وَ الأَرْضِ، لِلّهِ کَتَبَ عَلَی نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَیَجْمَعَنَّکُمْ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ یعنی رحمت را بر خود واجب کرده است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۳۴۰ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۰۱/ القمی، ج۱، ص۱۹۴/ البرهان
الجواد (علیه السلام)- وَ کَتَبَ عَلی نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ فَسَبَقَتْ قَبْلَ الْغَضَبِ فَتَمَّتْ صِدْقاً وَ عَدْلًا فَلَیْسَ یَبْتَدِئُ الْعِبَادَ بِالْغَضَبِ قَبْلَ أَنْ یُغْضِبُوهُ وَ ذَلِکَ مِنْ عِلْمِ الْیَقِینِ وَ عِلْمِ التَّقْوَی.
امام جواد (علیه السلام)- کَتَبَ عَلی نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ؛ خداوند بر خود رحمت و مهربانی را فرض کرده است، و رحمتش بر خشمش پیشی گرفته، و به درستی و عدالت تمام می‌شود. خداوند با بندگان خود به خشم آغاز نمی‌کند، پیش از آنکه او را به خشم آورند، و این حقیقت از علم الیقین و علم پرهیزکاری است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۳۴۰ الکافی، ج۸، ص۵۳/ نورالثقلین
الصّادق (علیه السلام)- عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: سَأَلْتُ سَیِّدِیَ الصَّادِقَ (علیه السلام) قَالَ فِی الحَدِیثِ الْمَفْصِلِ الْوَارِدِ فِی ظُهُورِ صَاحِبِ‌الْأَمْرِ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) الْمُتَضَمِّنِ لِقَتْلِ أَهْلِ مَکَّهًَْ خَلِیفَتَهُ ثَانِیاً بِمَا لَفْظُهُ: فَیَرِدُ إِلَیْهِمْ أَنْصَارُهُ مِنَ الْجِنِ وَ النُّقَبَاءِ وَ یَقُولُ لَهُمْ ارْجِعُوا فَلَا تُبْقُوا مِنْهُمْ بَشَراً إِلَّا مَنْ آمَنَ فَلَوْ لَا أَنَّ رَحْمَهًَْ رَبِّکُمْ وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ وَ أَنَا تِلْکَ الرَّحْمَهًُْ لَرَجَعْتُ إِلَیْهِمْ مَعَکُمْ فَقَدْ قَطَعُوا الْأَعْذَارَ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ اللَّهِ وَ بَیْنِی وَ بَیْنَهُمْ.
امام صادق (علیه السلام)- مفضّل نقل می‌کند: در حدیث طولانی عبارتی با این لفظ از امام صادق (علیه السلام) آمده است: «قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هم یاوران خود از طایفه‌ی جن را به سوی مکّه فرستاده و سفارش می‌کند که جز افراد با ایمان، یک نفر از آن‌ها را باقی نگذارید. اگر به ملاحظه‌ی رحمت پروردگار نبود که همه اشیا را فرا گرفته و مظهر رحمتش نیز من می‌باشم، خودم با شما به سوی آن‌ها باز می‌گشتم. زیرا آن‌ها به کلّی از خداوند و من فاصله گرفته و هرگونه پیوندی را قطع کرده‌اند».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۳۴۰ بحار الأنوار، ج۵۳، ص۱