وَأَنذِرۡ بِهِ ٱلَّذِينَ يَخَافُونَ أَن يُحۡشَرُوٓاْ إِلَىٰ رَبِّهِمۡ لَيۡسَ لَهُم مِّن دُونِهِۦ وَلِيࣱّ وَلَا شَفِيعࣱ لَّعَلَّهُمۡ يَتَّقُونَ
51
وَأَنذِرۡ بِهِ ٱلَّذِينَ يَخَافُونَ أَن يُحۡشَرُوٓاْ إِلَىٰ رَبِّهِمۡ لَيۡسَ لَهُم مِّن دُونِهِۦ وَلِيࣱّ وَلَا شَفِيعࣱ لَّعَلَّهُمۡ يَتَّقُونَ
51
الصّادق (علیه السلام)- أَنْذِرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ یَرْجُونَ الْوُصُولَ إِلَی رَبِّهِمْ بِرَغْبَتِهِمْ فِیمَا عِنْدَهُ فَإِنَّ الْقُرْآنَ شَافِعٌ مُشَفَّعٌ.
امام صادق (علیه السلام)- با قرآن کسانی را که به خدایشان امید دارند و رغبت دارند به آنچه که نزد اوست نایل شوند، هشدار ده. زیرا قرآن شفاعت‌کننده است و شفاعت آن مورد قبول واقع می‌شود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۳۹۴ بحار الأنوار، ج۹، ص۸۸/ نورالثقلین/ البرهان
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ أَنْذِرْ بِهِ یَعنِی بِالقُرآنِ الَّذِینَ یَخافُونَ أَی یَرجُونَ أَنْ یُحْشَرُوا إِلی رَبِّهِمْ لَیْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِیٌّ وَ لا شَفِیعٌ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُون.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- وَ أَنذِرْ بِهِ؛ یعنی به وسیله‌ی قرآن. الَّذِینَ یَخَافُونَ؛ یعنی امید دارند. أَن یُحْشَرُواْ إِلَی رَبِّهِمْ لَیْسَ لَهُم مِّن دُونِهِ وَلِیٌّ وَلاَ شَفِیعٌ لَّعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۳۹۴ القمی، ج۱، ص۲۰۱