الکاظم (علیه السلام)- وَ لْیَکُنْ مِنْ دُعَائِکَ فِی یَوْمِ الْغَدِیرِ أَنْ تَقُول اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِالْحَقِّ الَّذِی جَعَلْتَهُ عِنْدَهُمْ وَ بِالَّذِی فَضَّلْتَهُمْ عَلَی الْعَالَمِینَ جَمِیعاً أَنْ تُبَارِکَ لَنَا فِی یَوْمِنَا هَذَا الَّذِی أَکْرَمْتَنَا فِیهِ بِالْوَفَاءِ لِعَهْدِکَ الَّذِی عَهِدْتَ إِلَیْنَا وَ الْمِیثَاقِ الَّذِی وَاثَقْتَنَا بِهِ مِنْ مُوَالَاهًِْ أَوْلِیَائِکَ وَ الْبَرَاءَهًِْ مِنْ أَعْدَائِکَ وَ تَمُنَّ عَلَیْنَا بِنِعْمَتِکَ وَ تَجْعَلَهُ عِنْدَنَا مُسْتَقَرّاً ثَابِتاً وَ لَا تَسْلُبَنَاهُ {تَسْلُبْنَاهُ} أَبَداً وَ لَا تَجْعَلَهُ {تَجْعَلْهُ} عِنْدَنَا مُسْتَوْدَعاً فَإِنَّکَ قُلْتَ فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ فَاجْعَلْهُ مُسْتَقَرّاً ثَابِتاً.

امام کاظم (علیه السلام)- خداوندا به حقّی که برای آنان قرار دادی و آنان را بر همه‌ی جهانیان برتری بخشیدی، از تو خواستارم که مبارک گردانی این روز را که به‌واسطه‌ی وفای به عهد و پیمانمان بر دوستی دوستانت و بیزاری‌جستن از دشمنانت، گرامی داشتی و از تو می‌خواهم نعمتت را بر ما ارزانی داری و آن را برای ما استوار و ثابت نگاه داری و هرگز از ما مگیری و آن را به صورت موقّت و امانت در نزد ما قرار ندهی؛ زیرا خود فرمودی: فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ پس آن را برای ما ثابت و همیشگی قرار ده.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۰۶ بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۵۹/ العیاشی، ج۱، ص۳۷۲/ البرهان/ نورالثقلین

الرّضا (علیه السلام)- عَنْ أَحْمَدَ‌بْنِ‌مُحَمَّدٍ قَالَ وَقَفَ عَلِیٌّ أَبُو الْحَسَنِ فِی بَنِی زُرَیْقٍ فَقَالَ لِی ... إِنَّ أَهْلَ الْحَقِّ إِذَا دَخَلَ عَلَیْهِمْ دَاخِلٌ سُرُّوا بِهِ وَ إِذَا خَرَجَ عَنْهُمْ خَارِجٌ لَمْ یَجْزَعُوا عَلَیْهِ وَ ذَلِکَ أَنَّهُمْ عَلَی یَقِینٍ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ إِنَّ أَهْلَ الْبَاطِلِ إِذَا دَخَلَ فِیهِمْ دَاخِلٌ سُرُّوا بِهِ وَ إِذَا خَرَجَ عَنْهُمْ خَارِجٌ جَزِعُوا عَلَیْهِ وَ ذَلِکَ أَنَّهُمْ عَلَی شَکٍّ مِنْ أَمْرِهِمْ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ جَلَالُهُ یَقُولُ فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ قَالَ ثُمَّ قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) الْمُسْتَقَرُّ الثَّابِتُ وَ الْمُسْتَوْدَعُ الْمُعَارُ.

امام رضا (علیه السلام)- احمدبن‌محمّد گوید: ابوالحسن در محله بنی زریق ایستاد و به من گفت: ... و اهل حق، هنگامی‌که کسی به آنان ملحق شود، به خاطر آمدن او شادمان می‌شوند و اگر کسی از جمع آنان خارج شود، به خاطر خروج او نا امید نمی‌شوند، چرا که آنان به امرشان یقین دارند. ولی اهل باطل، زمانی‌که کسی به آنان بپیوندد، به خاطر آمدن او خوشحال می‌شوند، و هرگاه کسی از جمع آنان خارج شود، ناامید می‌شوند، زیرا که آنان نسبت به امرشان شک دارند. خدا می‌فرماید: فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ؛ سپس امام (علیه السلام) فرمود: مُسْتَقَرٌّ یعنی [ایمان] پایدار، و مُسْتَوْدَعٌ به‌معنای ایمان به امانت گذاشته شده است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۰۸ بحارالأنوار، ج۶۶، ص۲۲۳/ العیاشی، ج۱، ص۳۷۲/ نورالثقلین/ البرهان

الباقر (علیه السلام)- عَنْ أَبِی‌بَصِیرٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) قَالَ: مَا یَقُولُ أَهْلُ بَلَدِکَ الَّذِی أَنْتَ فِیهِ قَالَ قُلْتُ یَقُولُونَ مُسْتَقَرٌّ فِی الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِی الصُّلْبِ فَقَالَ کَذَبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِیمَانُ فِی قَلْبِهِ فَلَا یُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِی یُسْتَوْدَعُ الْإِیمَانَ زَمَاناً ثُمَّ یُسْلَبُهُ وَ قَدْ کَانَ الزُّبَیْرُ مِنْهُمْ.

امام باقر (علیه السلام)- ابوبصیر گوید: از امام باقر (علیه السلام) سؤال کردم: «معنی هُوَ الَّذِی أَنْشَأَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ چیست»؟، فرمود: «همشهریان شما در این مورد چه می‌گویند»، گفتم: «آن‌ها می‌گویند: مستقر در رحم و مستودع در صلب می‌باشد». فرمود: «آنان دروغ می‌گویند، المُسْتَقَرّ یعنی ایمانی که در دل استقرار یافته است و هیچ‌گاه از آن گرفته نمی‌شود، و مُسْتَوْدَعٌ یعنی ایمانی که برای مدّتی به امانت گذاشته می‌شود که زمانی وجود دارد، و گاهی سلب می‌شود، و زبیر از این اشخاص بود».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۰۸ بحار الأنوار، ج۳۲، ص۱۲۲/ بحرالعرفان، ج۶، ص۳۹۷/ البرهان/ نورالثقلین

الصّادق (علیه السلام)- فَالْمُسْتَقَرُّ مَا ثَبَتَ مِنَ الْإِیمَانِ وَ الْمُسْتَوْدَعُ الْمُعَارُ وَ قَدْ هَدَاکُمُ اللَّهُ لِأَمْرٍ جَهِلَهُ النَّاسُ فَاحْمَدُوا اللَّهَ عَلَی مَا مَنَّ عَلَیْکُمْ بِهِ.

امام صادق (علیه السلام)- ایمان مستقر آن است که در دل ثابت بماند و مستودع ایمان عاریه است که ثباتی ندارد، خداوند شما را به طرفی هدایت کرده است که دیگران از آن خبر ندارند، اینک خدا را بر این نعمت سپاسگزار باشید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۰۸ بحارالأنوار، ج۶۶، ص۲۲۳/ العیاشی، ج۱، ص۳۷۱/ البرهان/ نورالثقلین

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- الْمُسْتَقَرُّ: الْإِیمَانُ الَّذِی یَثْبُتُ فِی قَلْبِ الرَّجُلِ إِلَی أَنْ یَمُوتَ وَ الْمُسْتَوْدِعُ هُوَ الْمَسْلُوبُ مِنْهُ الْإِیمَانُ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- الْمسْتَقَرُّ؛ عبارت است از ایمانی که در دل انسان تا زمان مرگ او پایدار می‌ماند و المُسْتَوْدِعُ؛ یعنی کسی که ایمان از او سلب شده است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۵۰۸ تهذیب الأحکام، ج۲، ص۱۰۹/ البرهان