سوره اعراف - آیه 188 جزء 9 - صفحه 175

    قُل لَّآ أَمۡلِكُ لِنَفۡسِي نَفۡعࣰا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُۚ وَلَوۡ كُنتُ أَعۡلَمُ ٱلۡغَيۡبَ لَٱسۡتَكۡثَرۡتُ مِنَ ٱلۡخَيۡرِ وَمَا مَسَّنِيَ ٱلسُّوٓءُۚ إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرࣱ وَبَشِيرࣱ لِّقَوۡمࣲ يُؤۡمِنُونَ

    188

تفسیر روایی
بگو: «من مالک سود و زیان خویش نیستم، مگر آنچه را خدا بخواهد؛ (و از غیب و اسرار نهان نیز خبر ندارم، مگر آنچه خداوند اراده کند؛) و اگر از غیب باخبر بودم، سود فراوانی برای خود فراهم می‌کردم، و هیچ بدی (و زیانی) به من نمی‌رسید؛ من فقط بیم‌دهنده و بشارت‌دهنده‌ام برای گروهی که ایمان می‌آورند! (و آماده پذیرش حقند)
1 (اعراف/188)

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ عَمَّارٍ السَّابَاطِیِّ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) عَنِ الْإِمَامِ أَ یَعْلَمُ الْغَیْبَ قَالَ لَا وَ لَکِنْ إِذَا أَرَادَ أَنْ یَعْلَمَ الشَّیْءَ عَلَّمَهُ اللَّهُ ذَلِکَ.

امام صادق ( عمّار ساباطی گوید: «از امام صادق (پرسیدم: «آیا امام غیب می‌داند»؟ فرمود: «نه، ولی هرگاه بخواهد چیزی را بداند خدا آن را به او می‌آموزد».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۴۳۸ بصایر الدرجات، ج۱، ص۳۱۵

2 (اعراف/188)

الکاظم (علیه السلام)- فَقَالَ لَهُ یَحْیَی‌بْنُ‌عَبْدِاللهِ‌بْنِ‌الْحَسَنِ جُعِلْتُ فِدَاکَ إِنَّهُمْ یَزْعُمُونَ أَنَّکَ تَعْلَمُ الْغَیْبَ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ ضَعْ یَدَکَ عَلَی رَأْسِی فَوَ اللَّهِ مَا بَقِیَتْ شَعْرَهًٌْ فِیهِ وَ لَا فِی جَسَدِی إِلَّا قَامَتْ ثُمَّ قَالَ لَا وَ اللَّهِ مَا هِیَ إِلَّا وِرَاثَهًٌْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله).

امام کاظم ( ابن‌مغیره گوید: من و یحیی‌بن عبداللَّه‌بن‌حسن خدمت امام کاظم (بودیم، یحیی به آن حضرت عرض کرد: «فدایت شوم! عدّه‌ای معتقدند که شما علم غیب می‌دانید»؟ فرمود: «سبحان اللَّه، دست بر سرم بگذار ببین که به خدا سوگند! هر مویی که در سر و پیکر من است بر بدنم راست شد»! سپس فرمود: «نه! به خدا سوگند! آنچه می‌دانیم فقط از رسول خدا (به ارث برده‌ایم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۴۳۸ الأمالی، ص۲۳

3 (اعراف/188)

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- قُولُهُ: وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لَاسْتَکْثَرْتُ مِنَ الْخَیْرِ وَ ما مَسَّنِیَ السُّوءُ قَالَ کُنْتُ أَخْتََارُ لِنَفْسِی الصِّحَّهًَْ وَ السَّلَامَهًَْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم ( وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لاَسْتَکْثَرْتُ مِنَ الخَیْرِ وَ ما مَسَّنِیَ السُّوءُ یعنی برای خود صحّت و سلامت اختیار می‌کردم.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۴۴۰ القمی، ج۱، ص۲۴۹/ نور الثقلین/ البرهان

4 (اعراف/188)

الصّادق (علیه السلام)- ِ إِذَا أَرَدْتَ الْحِجَامَهًَْ وَ خَرَجَ الدَّمُ مِنْ مَحَاجِمِکَ فَقُلْ قَبْلَ أَنْ تَفْرُغَ وَ الدَّمُ یَسِیلُ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ أَعُوذُ بِاللَّهِ الْکَرِیمِ فِی حِجَامَتِی هَذِهِ مِنَ الْعَیْنِ فِی الدَّمِ وَ مِنْ کُلِّ سُوءٍ ثُمَّ قَالَ وَ مَا عَلِمْتَ یَا فُلَانُ أَنَّکَ إِذَا قُلْتَ هَذَا فَقَدْ جَمَعْتَ الْأَشْیَاءَ کُلَّهَا إِنَّ اللَّهَ تَعَالَی یَقُولُ وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لَاسْتَکْثَرْتُ مِنَ الْخَیْرِ وَ ما مَسَّنِیَ السُّوء.

امام صادق ( امام صادق (به یکی از یارانش فرمود: «چون حجامت خواهی و خون از حجامتگاهت برآید پیش از آنکه فارغ شوی و خون سرازیر شود بگو: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم؛ پناهم به خدای کریم در این حجامت از چشم زخم در خون و از هر بدی». سپس فرمود: «ای فلانی چه می‌ِدانی که چون این را گفتی البتّه همه چیز را فراهم کردی، که خداوند تبارک‌وتعالی می‌فرماید: وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لاَسْتَکْثَرْتُ مِنَ الخَیْرِ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۴۴۰ معانی الأخبار، ص۱۷۲/ مکارم الأخلاق، ص۷۴

5 (اعراف/188)

الصّادق (علیه السلام)- فِی قَوْلِهِ تَعَالَی وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لَاسْتَکْثَرْتُ مِنَ الْخَیْرِ وَ ما مَسَّنِیَ السُّوءُ یَعْنِی الْفَقْر.

امام صادق ( آیه: وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لَاسْتَکْثَرْتُ مِنَ الخَیْرِ وَ ما مَسَّنِیَ السُّوءُ؛ سوء، به‌معنی فقر است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۴۴۰ وسایل الشیعهًْ، ج۱۷، ص۱۱۲/ بحار الأنوار، ج۵۹، ص۱۱۱/ العیاشی، ج۲، ص۴۳/ طب الأیمهًْ (A۱)، ص۵۵/ معانی الأخبار، ص۱۷۲/ نور الثقلین/ البرهان