الصّادق (علیه السلام)- أَزْیَنُ اللِّبَاسِ لِلْمُؤْمِنِ لِبَاسُ التَّقْوَی وَ أَنْعَمُهُ الْإِیمَانُ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی وَ لِباسُ التَّقْوی ذلِکَ خَیْرٌ.

امام صادق ( بهترین لباس‌ها برای مؤمن از لحاظ زینت جامه‌ی پرهیزگاری است، و نیکوترین لباس از جهت خوشی و راحتی لباس ایمان است. خداوند متعال فرمود: وَ لِباسُ التَّقْوی ذلِکَ خَیْرٌ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۷۴ مستدرک الوسایل، ج۳، ص۳۲۴/ مصباح الشریعهًْ، ص۳۰

الباقر (علیه السلام)- یا بَنِی آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَیْکُمْ لِباساً یُوارِی سَوْآتِکُمْ وَ رِیشاً فَأَمَّا اللِّبَاسُ فَالثِّیَابُ الَّتِی یَلْبَسُونَ وَ أَمَّا الرِّیَاشُ فَالْمَتَاعُ وَ الْمَالُ وَ أَمَّا لِبَاسُ التَّقْوَی فَالْعَفَافُ إِنَّ الْعَفِیفَ لَا تَبْدُو لَهُ عَوْرَهًٌْ وَ إِنْ کَانَ عَارِیاً مِنَ الثِّیَابِ وَ الْفَاجِرُ بَادِی الْعَوْرَهًِْ وَ إِنْ کَانَ کَاسِیاً مِنَ الثِّیَابِ یَقُولُ اللَّهُ وَ لِباسُ التَّقْوی ذلِکَ خَیْرٌ یَقُولُ الْعَفَافُ خَیْرٌ ذلِکَ مِنْ آیاتِ اللهِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ.

امام باقر ( یَا بَنِی آدَمَ قَدْ أَنزَلْنَا عَلَیْکُمْ لِبَاسًا یُوَارِی سَوْءَاتِکُمْ وَ رِیشًا، منظور از لباس، لباسی که می‌پوشند و منظور از ریاش، متاع (اثاث) و مال است و امّا لِبَاسُ التَّقْوَی، عفاف و پاکدامنی است. همانا برای انسان عفیف و پاکدامن عورتی آشکار نمی‌شود حتّی اگر برهنه باشد، امّا انسان گناهکار، عورتش آشکار است حتّی اگر لباس بر تن داشته باشد. خدای عزّوجلّ می‌فرماید: وَ لِبَاسُ التَّقْوَیَ ذَلِکَ خَیْرٌ یعنی عفاف و پاکدامنی بهتر است ذَلِکَ خَیْرٌ ذَلِکَ مِنْ آیَاتِ اللهِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۷۴ بحار الأنوار، ج۶۸، ص۲۷۱/ القمی، ج۱، ص۲۲۵/ نور الثقلین/ البرهان

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- الْبَسُوا الثِّیَابَ الْقُطْنَ فَإِنَّهَا لِبَاسُ رَسُولِ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ لَمْ یَکُنْ یَلْبَسُ الشَّعْرَ وَ الصُّوفَ إِلَّا مِنْ عِلَّهًٍْ وَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ جَمِیلٌ یُحِبُّ الْجَمَالَ وَ یُحِبُّ أَنْ یَرَی أَثَرَ نِعْمَتِهِ عَلَی عَبْدِه.

امام علی ( لباس پنبه‌ای بپوشید که همان لباس پیامبر خدا (بود که لباس ما نیز هست و ما لباس مو و پشم نمی‌پوشیم، مگر آنکه علّتی داشته باشد. خداوند زیباست و زیبایی را دوست می‌دارد و دوست دارد که اثر نعمت خود را در بنده‌اش ببیند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۷۴ مستدرک الوسایل، ج۵، ص۳۵/ نور الثقلین

الصّادق (علیه السلام)- قَالَ رَسُولُ‌اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) خَمْسٌ لَا أَدَعُهُنَّ حَتَّی الْمَمَاتِ الْأَکْلُ عَلَی الْحَضِیضِ مَعَ الْعَبِیدِ وَ رُکُوبِیَ الْحِمَارَ مُؤْکَفاً وَ حَلْبِیَ الْعَنْزَ بِیَدِی وَ لُبْسُ الصُّوفِ وَ التَّسْلِیمُ عَلَی الصِّبْیَانِ لِتَکُونَ سُنَّهًًْ مِنْ بَعْدِی.

امام صادق ( پیامبر (فرمود: پنج کار هست که من تا مرگ آن پنج را رها نمیکنم: غذا خوردن با غلامان روی زمین پست، سوار شدن بر الاغ با پالان، دوشیدن شیر بز با دست خود، پوشیدن لباس پشمین و سلام کردن به کودکان، تا این پنج کار پس از من سنّت من باشد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۷۶ مستدرک الوسایل، ج۱۲، ص۶۲/ نور الثقلین

الصّادقین (علیها السلام)- یَا بَنِی آدَمَ، قَالَا هِیَ عَامَّهًٌْ.

امام باقر (و امام صادق ( یَا بَنِی آدَمَ، خطاب در این آیه به عامّه‌ی مردم است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۷۶ بحار الأنوار، ج۶۰، ص۲۲۰/ العیاشی، ج۲، ص۱۱/ البرهان/ نور الثقلین