فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا أَوۡ كَذَّبَ بِـَٔايَٰتِهِۦٓۚ أُوْلَٰٓئِكَ يَنَالُهُمۡ نَصِيبُهُم مِّنَ ٱلۡكِتَٰبِۖ حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَتۡهُمۡ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوۡنَهُمۡ قَالُوٓاْ أَيۡنَ مَا كُنتُمۡ تَدۡعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِۖ قَالُواْ ضَلُّواْ عَنَّا وَشَهِدُواْ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ أَنَّهُمۡ كَانُواْ كَٰفِرِينَ
37
الباقر (علیه السلام)- فَأَمَّا النُّصَّابُ مِنْ أَهْلِ الْقِبْلَهًِْ فَإِنَّهُمْ یُخَدُّ لَهُمْ خَدٌّ إِلَی النَّارِ الَّتِی خَلَقَهَا اللَّهُ فِی الْمَشْرِقِ فَیَدْخُلُ عَلَیْهِمْ مِنْهَا اللَّهَبُ وَ الشَّرَرُ وَ الدُّخَانُ وَ فَوْرَهًُْ الْحَمِیمِ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهًِْ ثُمَّ مَصِیرُهُمْ إِلَی الْحَمِیمِ ثُمَّ فِی النَّارِ یُسْجَرُونَ ثُمَّ قِیلَ لَهُمْ أَیْنَ ما کُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللهِ أَیْنَ إِمَامُکُمُ الَّذِی اتَّخَذْتُمُوهُ دُونَ الْإِمَامِ الَّذِی جَعَلَهُ اللهَُ لِلنَّاسِ إِمَاماً.
امام باقر ( امّا ناصبیان (دشمنان اهل بیت) که اهل قبله هستند، برای آنها هم خطّی از قبر (جایگاه برزخی او) به طرف دوزخ کشیده می‌شود. این دوزخ را خداوند در مشرق خلق کرده است، و از آن دوزخ شعله‌های آتش و دود و گرمی به قبرش وارد می‌گردد و او را معذّب می‌کند، و بعد از این هم راه آنها به جهنّم (جهنّم اخروی) ختم می‌شود، و در آنجا نگهداری می‌گردند و به آنها می‌گویند: أَیْنَ ما کُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللهِ کجا هست آن امامی که خود اختیار کردید و امام منصوب از طرف خدا را رها نمودید.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۱۲۰ بحار الأنوار، ج۶، ص۲۸۹
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- أَنَّ سَبِیلَ اللَّهِ فِی هَذَا الْمَوْضِعِ عَلِیُّ‌بْنُ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام).
ابن‌عبّاس ( مراد از راه خدا در این مواضع علیّ‌بن‌ابی‌طالب (است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۱۲۰ بحار الأنوار، ج۳۵، ص۳۶۵/ المناقب، ج۳، ص۷۲
علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- أُولئِکَ یَنَالُهُمْ نَصِیبُهُمْ مِنَ الْکِتابِ أَیْ یَنَالُهُمْ مَا فِی کِتَابِنَا مِنْ عُقُوبَاتِ الْمَعَاصِی وَ قَوْلُهُ قالُوا أَیْنَ مَا کُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللهِ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا أَیْ یَضِلُّوا.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( أُولئِکَ یَنالُهُمْ نَصیبُهُمْ مِنَ الْکِتابِ یعنی از عقوبت‌ها و مجازات‌های معاصی [که] در قرآن [موجود است] به آنها خواهد رسید، و این کلام خداوند: أَیْنَ ما کُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللهِ قالُوا ضَلُّوا عَنّا یعنی گمراه شده‌اند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۱۲۰ القمی، ج۱، ص۲۲۷