وَهُوَ ٱلَّذِي يُرۡسِلُ ٱلرِّيَٰحَ بُشۡرَۢا بَيۡنَ يَدَيۡ رَحۡمَتِهِۦۖ حَتَّىٰٓ إِذَآ أَقَلَّتۡ سَحَابࣰا ثِقَالࣰا سُقۡنَٰهُ لِبَلَدࣲ مَّيِّتࣲ فَأَنزَلۡنَا بِهِ ٱلۡمَآءَ فَأَخۡرَجۡنَا بِهِۦ مِن كُلِّ ٱلثَّمَرَٰتِۚ كَذَٰلِكَ نُخۡرِجُ ٱلۡمَوۡتَىٰ لَعَلَّكُمۡ تَذَكَّرُونَ
57
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- قُولُه وَ هُوَ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ إلی قَوْلِهِ کَذلِکَ نُخْرِجُ الْمَوْتی دَلِیلٌ عَلَی الْبَعْثِ وَ النُّشُورِ وَ هُوَ رَدٌّ عَلَی الزَّنَادِقَهًِْ.
ابن‌عبّاس ( وَ هُوَ الَّذی یُرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ ... کَذالِکَ نُخْرِجُ المَوْتی؛ دلیلی بر برانگیخته‌شدن (بعث و نشور) است، و آن پاسخی به زندیقان (منکران وجود خدا) است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۱۸۴ القمی، ج۱، ص۲۳۵/ البرهان
الباقر (علیه السلام)- عَنْ أبِی‌بَصِیرٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) عَنِ الرِّیَاحِ فقَالَ وَ لِلَّهِ عَزَّ ذِکْرُهُ رِیَاحُ رَحْمَهًٍْ لَوَاقِحُ وَ غَیْرُ ذَلِکَ یَنْشُرُهَا بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ مِنْهَا مَا یُهَیِّجُ السَّحَابَ لِلْمَطَرِ وَ مِنْهَا رِیَاحٌ تَحْبِسُ السَّحَابَ بَیْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ رِیَاحٌ تَعْصِرُ السَّحَابَ فَتَمْطُرُ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ مِنْهَا رِیَاحٌ تُفَرِّقُ السَّحَابَ وَ مِنْهَا رِیَاحٌ مِمَّا عَدَّدَ اللَّهُ فِی الْکِتَابِ.
امام باقر ( ابوبصیر گوید: از امام باقر (درباره‌ی باد پرسیدم ... امام (فرمود: «برای خداوند عزّوجلّ بادهای رحمت‌آور و مانند آن است که پیش از باران آنها را به وزش در می‌آورد. چون بادی که برای باران، ابر را برمی‌انگیزند و چون بادهایی که ابر را میان آسمان و زمین نگه می‌دارند و بادهایی که ابر را می‌فشارند تا به فرمان خدا ببارد و چون بادهایی که ابر را می‌پراکنند و چون بادهایی که خداوند در قرآن آنها را برشمرده است».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۱۸۴ بحار الأنوار، ج۵۷، ص۱۲