الصّادق (علیه السلام)- قَالَ سُفْیَانُ: قُلْتُ لِأَبِی‌عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) مَا یَجُوزُ أَنْ یُزَکِّیَ الرَّجُلُ نَفْسَهُ قَالَ نَعَمْ إِذَا اضْطُرَّ إِلَیْهِ أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَ یُوسُفَ اجْعَلْنِی عَلی خَزائِنِ الْأَرْضِ إِنِّی حَفِیظٌ عَلِیمٌ وَ قَوْلَ الْعَبْدِ الصَّالِحِ أَنَا لَکُمْ ناصِحٌ أَمِینٌ.

امام صادق ( سفیان گوید: سلیمان از سفیان نقل کرد که به امام صادق (عرض کردم: «اگر کسی از خود، تعریف و تمجید کند، اشکالی دارد»؟ امام فرمود: «آری، مگر آنکه مجبور شود، مگر سخن یوسف (را نشنیده‌ای: مرا بر خزانه‌های این سرزمین برگمار که بدان نگاهبان و کاملا دانایم. (یوسف/۵۵) و سخنی که بنده‌ی صالح خدا گفته است: أَنَا لَکُمْ ناصِحٌ أَمِینٌ»؟!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۱۹۰ بحار الأنوار، ج۱۲، ص۳۰۴/ بحار الأنوار، ج۷۵، ص۲۵۸/ تحف العقول، ص۳۷۴/ العیاشی، ج۲، ص۱۸۱/ نور الثقلین