وَٱذۡكُرُوٓاْ إِذۡ جَعَلَكُمۡ خُلَفَآءَ مِنۢ بَعۡدِ عَادࣲ وَبَوَّأَكُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ تَتَّخِذُونَ مِن سُهُولِهَا قُصُورࣰا وَتَنۡحِتُونَ ٱلۡجِبَالَ بُيُوتࣰاۖ فَٱذۡكُرُوٓاْ ءَالَآءَ ٱللَّهِ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ
74
وَٱذۡكُرُوٓاْ إِذۡ جَعَلَكُمۡ خُلَفَآءَ مِنۢ بَعۡدِ عَادࣲ وَبَوَّأَكُمۡ فِي ٱلۡأَرۡضِ تَتَّخِذُونَ مِن سُهُولِهَا قُصُورࣰا وَتَنۡحِتُونَ ٱلۡجِبَالَ بُيُوتࣰاۖ فَٱذۡكُرُوٓاْ ءَالَآءَ ٱللَّهِ وَلَا تَعۡثَوۡاْ فِي ٱلۡأَرۡضِ مُفۡسِدِينَ
74
ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- کَانُوا یَبْنُونَ الْقُصُورَ بِکُلِّ مَوْضِعٍ وَ یَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُیُوتاً یَسْکُنُونَهَا شِتَاءً لِتَکُونَ مَسَاکِنُهُمْ فِی الشِّتَاءِ أَحْصَنَ وَ أَدْفَأَ وَ یُرْوَی أَنَّهُمْ لِطُولِ أَعْمَارِهِمْ یَحْتَاجُونَ إِلَی أَنْ یَنْحِتُوا بُیُوتاً فِی الْجِبَالِ لِأَنَّ السُّقُوفَ وَ الْأَبْنِیَهًَْ کَانَتْ تُبْلَی قَبْلَ فَنَاءِ أَعْمَارِهِمْ.
ابن‌عبّاس ( قصرها را در هر جایی بنا می‌کردند و از کوه‌ها خانه‌هایی می‌تراشیدند که زمستان در آن‌ها ساکن شوند، تا خانه‌هایشان در زمستان محکم‌تر و گرم‌تر باشد، و روایت است که آنان به دلیل طول عمرشان احتیاج به این داشتند که خانه‌هایی در کوه‌ها بتراشند، چرا که سقف‌ها و بناها قبل از پایان‌یافتن عمر آنان کهنه و پوسیده می‌شد.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۱۹۴ بحار الأنوار، ج۱۱، ص۳۷۲