الباقر (علیه السلام)- عَنْ سَلَمَهًَْ‌بْنِ‌مُحْرِزٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُول إِنَّ مِنْ عِلْمِ مَا أُوتِینَا تَفْسِیرَ الْقُرْآنِ وَ أَحْکَامَهُ وَ عِلْمَ تَغْیِیرِ الزَّمَانِ وَ حَدَثَاتِهِ وَ إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ خَیْراً أَسْمَعَهُمْ وَ لَوْ أَسْمَعَ مَنْ لَمْ یَسْمَعْ لَوَلَّی مُعْرِضاً کَأَنْ لَمْ یَسْمَعْ ثُمَّ أَمْسَکَ هُنَیْئَهًًْ ثُمَّ قَالَ لَوْ وَجَدْنَا وِعَاءً وَ مُسْتَرَاحاً لَعَلَّمْنَا وَ اللهُ الْمُسْتَعانُ.

امام باقر ( سلمهًْ‌بن‌محرز گوید: از امام باقر (شنیدم که فرمود: «از جمله علومی که به ما داده شده، علم تفسیر و احکام قرآن و علم تغییر زمان و حوادث آن (مسائل روز و مقتضیّات زمان) است؛ هرگاه خدا نسبت به مردمی خیری را بخواهد به گوش آن‌ها می‌رساند و اگر به کسی که حاضر به شنیدن نیست، به گوشش برساند، پشت می‌کند و رو می‌گرداند، مثل اینکه نشنیده است». سپس اندکی سکوت نمود و بعد فرمود: «اگر رازنگهداران یا افرادی مورد اطمینان را می‌دیدیم می‌گفتیم. و خداست که همه از او کمک خواهند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۵۱۲ بصایر الدرجات، ج۱، ص۱۹۴/ نور الثقلین