وَٱذۡكُرُوٓاْ إِذۡ أَنتُمۡ قَلِيلࣱ مُّسۡتَضۡعَفُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ تَخَافُونَ أَن يَتَخَطَّفَكُمُ ٱلنَّاسُ فَـَٔاوَىٰكُمۡ وَأَيَّدَكُم بِنَصۡرِهِۦ وَرَزَقَكُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ لَعَلَّكُمۡ تَشۡكُرُونَ
26
وَٱذۡكُرُوٓاْ إِذۡ أَنتُمۡ قَلِيلࣱ مُّسۡتَضۡعَفُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ تَخَافُونَ أَن يَتَخَطَّفَكُمُ ٱلنَّاسُ فَـَٔاوَىٰكُمۡ وَأَيَّدَكُم بِنَصۡرِهِۦ وَرَزَقَكُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَٰتِ لَعَلَّكُمۡ تَشۡكُرُونَ
26
أمیرالمومنین (علیه السلام)- قَدْ خَصَ اللَّهُ قُرَیْشاً بِثَلَاثِ آیَاتٍ وَ عَمَّ الْعَرَبَ بِآیَهًٍْ، فَأَمَّا الْآیَاتُ اللَّوَاتِی فِی قُرَیْشٍ فَهُوَ قَوْلُهُ تَعَالَی: وَ اذْکُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِیلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِی الْأَرْضِ تَخافُونَ أَنْ یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ فَآواکُمْ وَ أَیَّدَکُمْ بِنَصْرِهِ وَ رَزَقَکُمْ مِنَ الطَّیِّباتِ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ.
امام علی ( خداوند سه آیه مختصّ به قریش و یک آیه درمورد تمامی عرب‌ها نازل فرموده است، امّا آیه‌ای که مختصّ به قریش می‌باشد عبارت است از: وَ اذْکُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلیلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِی الْأَرْضِ تَخافُونَ أَنْ یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ فَآواکُمْ وَ أَیَّدَکُمْ بِنَصْرِهِ وَ رَزَقَکُمْ مِنَ الطَّیِّباتِ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۵۲۰ نور الثقلین/ بحار الأنوار، ج۳۰، ص۷
علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ قَولُهُ وَ اذْکُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِیلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِی الْأَرْضِ تَخافُونَ أَنْ یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ فَآواکُمْ وَ أَیَّدَکُمْ بِنَصْرِهِ وَ رَزَقَکُمْ مِنَ الطَّیِّباتِ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ نَزَلَتْ فِی قُرَیْشٍ خَاصَّهًًْ.
علیّ‌بن‌ابراهیم ( وَ اذْکُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِیلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِی الْأَرْضِ تَخافُونَ أَنْ یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ فَآواکُمْ وَ أَیَّدَکُمْ بِنَصْرِهِ وَ رَزَقَکُمْ مِنَ الطَّیِّباتِ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ این آیه مخصوص قریش نازل شده است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۵۲۰ القمی، ج۱، ص۲۷۱/ البرهان
الزّهراء (سلام الله علیها)- وَکُنْتُم تَخافُونَ أَنْ یَتَخَطَّفَکُمُ النَّاسُ مِنْ حَوْلِکُمْ، فَأَنْقَذَکُمُ اللَّهُ بِرَسُولِهِ (صلی الله علیه و آله) {وَ آلِهِ} وَ سَلَّمَ بَعْدَ اللَّتَیَّا وَ الَّتِی، وَ بَعْدَ مَا مُنِیَ بِبُهَمِ الرِّجَالِ، وَ ذُؤْبَانِ الْعَرَبِ، کُلَّمَا حَشَوْا نَاراً لِلْحَرْبِ وَ نَجَمَ قَرْنٌ لِلضُّلَّالِ، وَ فَغَرَتْ فَاغِرَهًٌْ مِنَ الْمُشْرِکِینَ، قَذَفَ بِأَخِیهِ فِی لَهَوَاتِهَا، وَ لَا یَنْکَفِی حَتَّی یَطَأَ سِمَاخَهَا بِأَخْمَصِهِ، وَ یُخْمِدَ لَهَبَهَا بِحَدِّهِ، مَکْدُوداً فِی ذَاتِ اللَّهِ، قَرِیباً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)، سَیِّداً فِی أَوْلِیَاءِ اللَّهِ.
حضرت زهرا ( شما از هجوم همسایه و همجوار در هراس بودید. در چنین شرایطی خداوند شما را به‌وسیله‌ی پیامبرش (رهایی بخشید پس از آن همه‌ی رنج‌ها و سختی‌ها که او تحمّل نمود و دچار مردان حیوان‌صفت و درّنده‌خویان عرب گردید؛ چون هر زمان آتشی برای جنگ افروختند و شاخی برای گمراهی نمایان گشت و یا مشرکی دهان به یاوه‌گویی گشود او برادرش علی (را در کام آن می‌افکند و علی (هم تا آن زمان که با کف پایش بر مغز مخالفان نمی‌کوبید و آتش فتنه را با شمشیرش خاموش نمی‌ساخت، از پای نمی‌نشست؛ او در راه خداوند کوشا، به رسول خدا (نزدیک و بزرگ اولیای خدا بود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۵۲۲ بحار الأنوار، ج۲۹، ص۲۳۵/ بحار الأنوار، ج۲۹، ص۲۲۳؛ «کلما حشوا نارا للحرب ... اولیاء الله» محذوف