الصّادق (علیه السلام)- إِنَّ اللَّهَ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ بَعَثَ نَبِیّاً (علیه السلام) إِلَی قَوْمِهِ فَأَوْحَی اللَّهُ إِلَیْهِ أَنْ قُلْ لِقَوْمِکَ إِنَّهُ لَیْسَ مِنْ أَهْلِ قَرْیَهًٍْ وَ لَا أَهْلِ بَیْتٍ کَانُوا عَلَی طَاعَتِی فَأَصَابَهُمْ فِیهِمَا سُوءٌ فَانْتَقَلُوا عَمَّا أُحِبُّ إِلَی مَا أَکْرَهُ إِلَّا تَحَوَّلْتُ لَهُمْ عَمَّا یُحِبُّونَ إِلَی مَا یَکْرَهُون وَ لَیْسَ مِنْ أَهْلِ قَرْیَهًٍْ وَ لَا أَهْلِ بَیْتٍ کَانُوا عَلَی مَعْصِیَتِی فَأَصَابَهُمْ فِیهَا ضَرَّاءُ فَتَحَوَّلُوا عَمَّا أَکْرَهُ إِلَی مَا أُحِبُّ إِلَّا تَحَوَّلْتُ لَهُمْ عَمَّا یَکْرَهُونَ إِلَی مَا یُحِبُّونَ.

امام صادق ( خداوند یکی از پیامبران خود را به‌سوی قومش فرستاد و به او گفت: «به قومت بگو هرگاه اهل یک آبادی به طاعت من مشغول گردند و نافرمانی نکنند به آن‌ها خیر می‌رسد؛ مردمان آن ناحیه در خوشی و رفاه به سر خواهند برد، گزندی به آن‌ها نخواهد رسید؛ امّا اگر دست از کارهای نیک بردارند و کارهایی انجام دهند که موجب ناخشنودی من گردد؛ نعمت‌ها را از آن‌ها سلب خواهم کرد و به ناراحتی گرفتار خواهند شد کسانی که اهل معصیت هستند و یا اهل آبادی‌ها و خاندان‌هایی که به گناه آلوده شده‌اند و در اثر گناه گرفتار مشکلاتی شده‌اند، دست از گناه و فساد بردارند و به کارهای نیک مشغول شوند سختی‌ها را از آن‌ها بر می‌دارم، تا خوشحال گردند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۶۰۸ المحاسن، ج۱، ص۱۱۷/ نور الثقلین

الصّادق (علیه السلام)- مَا أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَی عَبْدٍ بِنِعْمَهًٍْ فَسَلَبَهَا إِیَّاهُ حَتَّی یُذْنِبَ ذَنْباً یَسْتَحِقُّ بِذَلِکَ السَّلْبَ.

امام صادق ( خداوند هیچ نعمتی را بر بنده‌ای ارزانی نمی‌دارد که آن را از او سلب کند مگر اینکه گناهی مرتکب شود که به‌سبب آن استحقاق سلب نعمت را پیدا کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۶۰۸ نور الثقلین