وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِن قَوۡمٍ خِيَانَةࣰ فَٱنۢبِذۡ إِلَيۡهِمۡ عَلَىٰ سَوَآءٍۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلۡخَآئِنِينَ
58
وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِن قَوۡمٍ خِيَانَةࣰ فَٱنۢبِذۡ إِلَيۡهِمۡ عَلَىٰ سَوَآءٍۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلۡخَآئِنِينَ
58
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- ثَلَاثٌ مَنْ کُنَّ فِیهِ کَانَ مُنَافِقاً وَ إِنْ صَامَ وَ صَلَّی وَ زَعَمَ أَنَّهُ مُسْلِمٌ مَنْ إِذَا ائْتُمِنَ خَانَ وَ إِذَا حَدَّثَ کَذَبَ وَ إِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ قَالَ فِی کِتَابِهِ إِنَّ اللهَ لا یُحِبُّ الْخائِنِینَ.
پیامبر ( اگر سه خصلت در کسی جمع شود، منافق است؛ حتّی اگر روزه بگیرد و نماز بگذارد و ادّعای مسلمانی کند؛ کسی که اگر امانتی نزد او نهاده شود، در آن خیانت کند و هرگاه سخنی بگوید، دروغ بگوید و اگر وعده کند، خلف وعده نماید. همانا خدای عزّوجلّ در کتاب خود چنین می‌فرماید: إِنَّ اللهَ لاَ یُحِبُّ الخَائِنِینَ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۶۱۰ الکافی، ج۲، ص۲۹۰/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۵، ص۳۳۹/ نور الثقلین/ البرهان
أمیرالمومنین (علیه السلام)- فَقَدِمْتُ الْکُوفَهًَْ وَ قَدِ اتَّسَقَتْ لِیَ الْوُجُوهُ کُلُّهَا إِلَّا الشَّامَ، فَأَحْبَبْتُ أَنْ أَتَّخِذَ الْحُجَّهًَْ وَ أُفْضِیَ {وَ أَقْضِیَ} الْعُذْرَ وَ أَخَذْتُ بِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی: وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِیانَةً فَانْبِذْ إِلَیْهِمْ عَلی سَواءٍ، فَبَعَثْتُ جَرِیرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ إِلَی مُعَاوِیَهًَْ مُعْذِراً إِلَیْهِ، مُتَّخِذاً لِلْحُجَّهًِْ عَلَیْهِ، فَرَدَّ کِتَابِی، وَ جَحَدَ حَقِّی، وَ دَفَعَ بَیْعَتِی.
امام علی ( [بعد از اینکه عبدالله‌بن‌عبّاس را جانشین خود در بصره قرار دادم] به کوفه آمدم درحالی‌که همه‌ی بزرگان قبایل به من پیوسته [و با من بیعت کرده] بودند جز [معاویه در] شام؛ خواستم که خود، حجّتی داشته و عذری [برای معاویه] باقی نگذارم و به این کلام الهی: وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِیانَةً فَانْبِذْ إِلَیْهِمْ عَلی سَواءٍ تمسّک جسته و جریربن‌عبدالله را نزد معاویه فرستادم و [در نامه‌ای] راه هرگونه عذری را بر او بسته و حجّت را بر وی تمام کردم. [ولی] او نامه‌ام را جواب داد و [در آن] حقّ مرا انکار کرده و بیعت با من را رد نمود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۶۱۰ نور الثقلین