فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُاْ ٱلزَّكَوٰةَ فَإِخۡوَٰنُكُمۡ فِي ٱلدِّينِۗ وَنُفَصِّلُ ٱلۡأٓيَٰتِ لِقَوۡمࣲ يَعۡلَمُونَ
11
فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُاْ ٱلزَّكَوٰةَ فَإِخۡوَٰنُكُمۡ فِي ٱلدِّينِۗ وَنُفَصِّلُ ٱلۡأٓيَٰتِ لِقَوۡمࣲ يَعۡلَمُونَ
11
الرّضا (علیه السلام)- عَنْ یَاسِرٍ الْخَادِمِ قَال ... قَالَ لَهُ الرِّضَا (علیه السلام) وَ سَرَّکَ فَتْحُ قَرْیَهًٍْ مِنْ قُرَی الشِّرْکِ فَقَالَ لَهُ الْمَأْمُونُ أَوَ لَیْسَ فِی ذَلِکَ سُرُورٌ فَقَالَ یَا أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ اتَّقِ اللَّهَ فِی أُمَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ مَا وَلَّاکَ اللَّهُ مِنْ هَذَا الْأَمْرِ وَ خَصَّکَ بِهِ فَإِنَّکَ قَدْ ضَیَّعْتَ أُمُورَ الْمُسْلِمِینَ وَ فَوَّضْتَ ذَلِکَ إِلَی غَیْرِکَ یَحْکُمُ فِیهِمْ بِغَیْرِ حُکْمِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ قَعَدْتَ فِی هَذِهِ الْبِلَادِ وَ تَرَکْتَ بَیْتَ الْهِجْرَهًِْ وَ مَهْبِطَ الْوَحْیِ وَ إِنَّ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارَ یُظْلَمُونَ دُونَکَ وَ لا یَرْقُبُونَ فِی مُؤْمِنٍ إِلًّا وَ لا ذِمَّةً وَ یَأْتِی عَلَی الْمَظْلُومِ دَهْرٌ یُتْعِبُ فِیهِ نَفْسَهُ وَ یَعْجِزُ عَنْ نَفَقَتِهِ فَلَا یَجِدُ مَنْ یَشْکُو إِلَیْهِ حَالَهُ وَ لَا یَصِلُ إِلَیْک.
امام رضا (علیه السلام)- یاسر خادم گوید: ... امام رضا (علیه السلام) به او (مأمون) فرمود: «از اینکه یکی از قریههای مشرکین فتح شده است، خوشحال شدی»؟ مأمون گفت: «مگر این کار خوشحالی ندارد»؟ فرمود: «ای امیرالمؤمنین! از خدا در مورد امّت محمّد (صلی الله علیه و آله) بترس که زمامدار آنها شدهای و این امتیاز به تو داده شد؛ زیرا تو کار آنها را خراب کردهای و به دیگری واگذار نمودهای که میان آنها برخلاف حکم خدا رفتار میکنند تو خود در این سرزمین نشستهای و مرکز هجرت و محلّ وحی را واگذاشتهای؛ مهاجرین و انصار مورد ستم قرار میگیرند؛ دربارهی هیچ فرد باایمانی رعایت خویشاوندی و پیمان را نمیکنند. سالها بر یک بیچارهی مظلوم میگذرد که با رنج و مشقّت خوراک خود را میتواند به دست آورد و کسی را نمیبیند که به او از حال خود شکایت کند و دستش به تو نیز نمیرسد».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۴۴ بحار الأنوار، ج۴۹، ص۱۶۴