الصّادق (علیه السلام)- فُضَیْلِ‌بْنِ‌عِیَاضٍ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ سَأَلْتُهُ عَنِ الْجِهَادِ أَ سُنَّهًٌْ هُوَ أَمْ فَرِیضَهًٌْ فَقَالَ الْجِهَادُ عَلَی أَرْبَعَهًِْ أَوْجُهٍ فَجِهَادَانِ فَرْضٌ وَ جِهَادٌ سُنَّهًٌْ لَا یُقَامُ إِلَّا مَعَ فَرْضٍ وَ جِهَادٌ سُنَّهًٌْ فَأَمَّا أَحَدُ الْفَرْضَیْنِ فَمُجَاهَدَهًُْ الرَّجُلِ نَفْسَهُ عَنْ مَعَاصِی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ هُوَ مِنْ أَعْظَمِ الْجِهَادِ وَ مُجَاهَدَهًُْ الَّذِینَ یَلُونَکُمْ مِنَ الْکُفَّارِ فَرْضٌ.

امام صادق (علیه السلام)- فضیل‌بن‌عیاض گوید: «از امام صادق (علیه السلام) پرسیدم که جهاد مستحبّ است یا واجب»؟ فرمود: «جهاد چهار قسم است؛ دو قسم آن واجب است و یک قسم مستحبّی است که با واجب انجام می‌گیرد و یک قسم مستحبّ است یکی از آن دو قسم واجب این است که شخص با خود برای ترک گناهان مبارزه نماید که بزرگ‌ترین جهاد است و دیگر مبارزه با کفّاری که همسایه سرحدّی مسلمانانند واجب است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۳۹۲ بحار الأنوار، ج۹۷، ص۲۳

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- یَجِبُ عَلَی کُلِّ قَوْمٍ أَنْ یُقَاتِلُوا الَّذِینَ مَنْ یَلِیهِمْ مِمَّنْ یَقْرُبُ مِنْ بِلَادِهِمْ مِنَ الْکُفَّارِ وَ لَا یَجُوزُوا ذَلِکَ الْمَوْضِعَ وَ الْغِلْظَهًُْ أَیْ غَلَّظُوا لَهُمُ الْقَوْلَ وَ الْقَتْلَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- بر هر قوم واجب است با کسانی که در سرزمین‌های مجاور هستند یعنی با کافران بجنگند و از آن محدوده تجاوز نکنند، و غِلْظة؛ یعنی با خشونت با آنان رفتار کنید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۳۹۴ القمی، ج۱، ص۳۰۷/ نور الثقلین/ البرهان

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- وَ لْیَجِدُوا فِیکُمْ غِلْظَةً أَیْ شَجَاعَهًًْ.

ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه)- وَ لْیَجِدُوا فِیکُمْ غِلْظَةً، یعنی دلاوری.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۳۹۴ بحار الأنوار، ج۱۹، ص۱۵۷