سوره توبه - آیه 46 جزء 10 - صفحه 194

    ۞ وَلَوۡ أَرَادُواْ ٱلۡخُرُوجَ لَأَعَدُّواْ لَهُۥ عُدَّةࣰ وَلَٰكِن كَرِهَ ٱللَّهُ ٱنۢبِعَاثَهُمۡ فَثَبَّطَهُمۡ وَقِيلَ ٱقۡعُدُواْ مَعَ ٱلۡقَٰعِدِينَ

    46

تفسیر روایی
اگر آنها (راست می‌گفتند، و) اراده داشتند که (بسوی میدان جهاد) خارج شوند، وسیله‌ای برای آن فراهم می‌ساختند! ولی خدا از حرکت آنها کراهت داشت؛ از این رو (توفیقش را از آنان سلب کرد؛ و) آنها را (از جهاد) باز داشت؛ و به آنان گفته شد: «با «قاعدین» [= کودکان و پیران و بیماران‌] بنشینید!»
1 (توبه/46)

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- عَنْ أِبی‌عَبْدِ اللهِ (علیه السلام) قَالَ حَدَّثَنِی أبِی عَنْ جَدِّی عَنْ آبَائِهِ أَنَّ أَمِیرَالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَلَّمَ أَصْحَابَهُ فِی مَجْلِسٍ وَاحِدٍ أَرْبَعَمِائَهًِْ بَابٍ مِمَّا یَصْلُحُ لِلْمُؤْمِنِ فِی دِینِهِ وَ دُنْیَاهُ قَالَ (علیه السلام) ... إِذَا أَرَدْتُمُ الْحَجَّ فَتَقَدَّمُوا فِی شِرَی الْحَوَائِجِ بِبَعْضِ مَا یُقَوِّیکُمْ عَلَی السَّفَرِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ وَ لَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّة.

امام علی (علیه السلام)- امام صادق (علیه السلام) فرمود: پدرم به من از پدرش از جدّم و او از پدرانش نقل کرده است که امیرالمؤمنین (علیه السلام) در یک مجلس به اصحاب خود چهارصد بخش از مصالح دین و دنیای مؤمن را آموخت و فرمود: «... وقتی تصمیم حج داشتید لوازم ضروری که در مسافرت لازمتان می‌شود بخرید. خداوند در این آیه می‌فرماید: وَ لَوْ أَرادُوا الخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۱۷۶ بحار الأنوار، ج۱۰، ص۹۶/ الخصال، ج۲، ص۶۱۶/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۱، ص۳۵/ بحار الأنوار، ج۹۶، ص۱۱۹/ تحف العقول، ص۱۰۷/ نور الثقلین

2 (توبه/46)

الصّادق (علیه السلام)- عَنِ الْمُغَیْرهًِْ قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ وَ لَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً قَالَ یَعْنِی بِالْعُدَّهًِْ النِّیَّهًَْ یَقُولُ لَوْ کَانَ لَهُمْ نِیَّهًٌْ لَخَرَجُوا.

امام صادق (علیه السلام)- مغیره گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می‌فرمود: «وَ لَو أَرَادُواْ الخُرُوجَ لأَعَدُّواْ لَهُ عُدَّةً. منظور او از عُدَّه، نیّت است. می‌فرماید: اگر نیّت داشتند، بیرون می‌آمدند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۱۷۸ بحار الأنوار، ج۲۱، ص۲۳۵/ العیاشی، ج۲، ص۸۹/ نور الثقلین/ البرهان