الباقر (علیه السلام)- وَ لَمَّا قَدِمَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) مِنْ تَبُوکَ کَانَ أَصْحَابُهُ الْمُؤْمِنُونَ یَتَعَرَّضُونَ لِلْمُنَافِقِینَ وَ یُؤْذُونَهُمْ فَکَانُوا یَحْلِفُونَ لَهُمْ أَنَّهُمْ عَلَی الْحَقِّ وَ لَیْسُوا بِمُنَافِقِینَ لِکَیْ یُعْرِضُوا عَنْهُمْ وَ یَرْضَوْا عَنْهُمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ سَیَحْلِفُونَ بِاللهِ لَکُمْ إِذَا انْقَلَبْتُمْ إِلَیْهِمْ ...

امام باقر (علیه السلام)- هنگامی‌که پیامبر (صلی الله علیه و آله) از تبوک آمد، اصحاب مؤمنش به منافقان تعرّض می‌کردند و آنان را آزار می‌دادند. منافقان برای آنان قسم می‌خوردند که بر حق هستند و منافق نیستند که [شاید] از آنان روی گردان شوند و از آنان راضی شوند، پس خدا این آیه را نازل کرد؛ سَیَحْلِفُونَ بِاللهِ لَکُمْ إِذَا انقَلَبْتُمْ إِلَیْهِمْ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۲۹۶ بحار الأنوار، ج۲۱، ص۲۲۱/ بحار الأنوار، ج۲۲، ص۹۶/ القمی، ج۱، ص۳۰۲/ البرهان