- قُلۡ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ إِن كُنتُمۡ فِي شَكٍّ مِّن دِينِي فَلَآ أَعۡبُدُ ٱلَّذِينَ تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلَـٰكِنۡ أَعۡبُدُ ٱللَّهَ ٱلَّذِي يَتَوَفَّىٰكُمۡ وَأُمِرۡتُ أَنۡ أَكُونَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ104
تفسیر نور
بگو: اى مردم! اگر از (درستى) دین من در شك و تردیدید، پس (بدانید كه من) كسانى را كه شما به جاى خدا مىپرستید، نمىپرستم، بلكه خدایى را مىپرستم كه جان شما را (در وقت مرگ) مىگیرد و مأمورم كه از مؤمنان باشم.
پیامها
شكّ دیگران، باعث شك وتردید ما نشود. قاطعیّت، شرط رهبرى است. «ان كنتم فى شكّ من دینى فلا اعبد...» هرگونه سازش، مداهنه و انعطاف با كافران ممنوع است، باید جبههى كفر را از خود مأیوس سازیم. «فلا اعبد...»
دشمن حتّى در سران اسلام هم طمع دارد. پس باید برائت و تسلیمناپذیرى خود را به صراحت اعلام كنیم. «فلا اعبد»
كسى كه مرگ و حیات به دست اوست، سزاوار پرستش است. «اعبد الذى یتوفّاكم»
با آنكه مرگ و حیات هر دو تنها به دست خداست، امّا این آیه، مرگ را مطرح مىكند. زیرا مرگ، بهترین وسیلهى هشدار است. «الذى یتوفّاكم»
مشركان، معبودهاى خود را عاقل مىپنداشتند. («الذین» براى عقلا مىباشد)