امتیازاتِ قرآن
چون سخن از تحدّى قرآن است، به گوشهاى از امتیازات این معجزهى جاودان الهى اشاره مىشود:
گنجاندن معارفى بلند در كلماتى كوتاه: مثلاً در مورد زن و مرد تعبیر مىكند، «هنّ لباس لكم و انتم لباسٌ لهنّ» 260 زنان لباس شما و شما لباس آنها هستید. براى بیان سستى قدرتهاى غیر الهى، آنها را به خانهى عنكبوت تشبیه مىكند. 261 و یا اینكه از آفریدن یك پشه آنان را ناتوان مىداند. «لن یخلقوا ذباباً» 262
شیرینى كلام و نفوذ: هزار بار هم خوانده شود كهنه نمىشود، بلكه هر بار نكتهاى به دست مىآید.
آهنگ و موسیقى كلام: طنین و آهنگ كلمات آن، مخصوص است و اگر آیهاى از قرآن در میان سخنان هر عرب زبان، یا در میانِ روایات باشد، مشخّص است.
جامعیّت قرآن: از برهان تا مثل، از دنیا تا آخرت و نیز مسائل خانوادگى، حقوقى، سیاسى، نظامى، اخلاقى، تاریخى و ... را دربردارد.
واقعگرایى: محتواى آن مبتنى بر حدس و گمان نیست. حتى داستانهایش مستند و واقعى است.
همه گیر و جهانى: مردم در هر سطح و هر كجا باشند، از آن بهره مىبرند و قرآن به صورت كتاب تخصّصى نیست.
ابدى: هر چه از عمر بشر و علوم مىگذرد، اسرار بیشترى از قرآن كشف مىشود.
رشد فزاینده: با داشتن بیشترین دشمن و ضربات فراوان، بیشترین رشد را در طول عمر خود داشته است.
معجزهاى در دست: این معجزه در دست همه است و از نوع سخن و كلمه است كه در اختیار همه است.
هم معجزه و هم كتاب دستور و قانون است.
از فردى درس نخوانده و در منطقهاى محروم از سواد است.
چیزى به آن افزوده یا از آن كاسته نشده است و مصون از تحریف است.
نه تنها كلّ قرآن، بلكه حتّى یك سوره از آن هم معجزه است. «بسورةٍ»
قرآن براى مبارزه طلبى، تخفیف هم داده و به آوردنِ یك سوره مثل قرآن هم قانع است. «بسورةٍ»
مبارزه طلبى قرآن، مخصوص زمان و مكان معیّنى نیست، تا قیامت، تا پایان عمر بشر و در همه جاى زمین، این درخواست مطرح است. «و ادعوا من استطعتم من دون اللّه»
مبارزه طلبى قرآن، مخصوص عوام نیست، بلكه همهى حقوقدانان، ادیبان و نوابغ و... را به مبارزه مىطلبد. «و ادعوا من استطعتم من دون اللّه»
در این مبارزه طلبى، امكانات و نفرات خاصّى را تعیین نكرده است. «و ادعوا من استطعتم من دون اللّه»
در این مبارزه طلبى، تحریك هم كرده است. «ان كنتم صادقین»