وَمِنۡهُم مَّن يُؤۡمِنُ بِهِۦ وَمِنۡهُم مَّن لَّا يُؤۡمِنُ بِهِۦۚ وَرَبُّكَ أَعۡلَمُ بِٱلۡمُفۡسِدِينَ
40
وَمِنۡهُم مَّن يُؤۡمِنُ بِهِۦ وَمِنۡهُم مَّن لَّا يُؤۡمِنُ بِهِۦۚ وَرَبُّكَ أَعۡلَمُ بِٱلۡمُفۡسِدِينَ
40
رهبر نباید توقّع داشته باشد كه همهى مردم به راه و آیین او ایمان آورند. «ومنهم من لایؤمن به»
بىایمانى و فساد، ملازم یكدیگرند. هم گناه مانع ایمان است و هم بىایمانى انگیزهى فساد مىشود. «لایؤمن به...المفسدین»
انسان، زیر نظر پروردگار است. «ربّك اعلم بالمفسدین»