چون مالك همهى هستى خداست، كفّار از خود چیزى ندارند كه براى نجات خویش فدیه بدهند. (با توجّه به آیه قبل)
مالكیّت او بر هستى، نشانهى توانمندى او بر تحقّق وعدههاست. «للّه ما فى السموات... انّ وعد الله حقّ»
همان كسى كه هستى از اوست، مىتواند زنده كند و بمیراند. «للّه ما فى السموات... یحیى و یمیت»
حیات و مرگ و سرانجام كار همه به دست خدا و به سوى اوست. «یحیى و یمیت و الیه ترجعون»