- يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ قَدۡ جَآءَتۡكُم مَّوۡعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمۡ وَشِفَآءٌ لِّمَا فِي ٱلصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحۡمَةٌ لِّلۡمُؤۡمِنِينَ57
«شِفاء لما فى الصدور» یعنى مایهى پاكى روح وقلب از آفات روحى است. زیرا امراض روحى سختتر از امراض جسمى است و هنر قرآن نیز در همین شفابخشى به امراض روحى است.
پیامبر اكرم صلى الله علیه وآله فرمود: «اذا التبسَتْ علیكم الفِتن كاللّیل المُظلم فعلیكم بالقرآن فانّه شافع مشفّع...» در هجوم فتنههاى تیره و وحشتناك، به قرآن پناه برید كه هم موعظه است، هم شفا، هم نور و هم رحمت. 286
امام صادقعلیه السلام فرمود: «شفاء لما فى الصدور من الامراض الخواطر و مشبّهات الامور» قرآن، براى تمام امراض روحى و شبهات و افكار شفاست. 287
گویا آیه اشاره به مراحل چهارگانهى تربیت و تكامل دارد، یعنى:
الف: مرحلهى موعظه، نسبت به كارهاى ظاهرى. «موعظة من ربّكم»
ب: مرحلهى پاكسازى روح از رذایل. «شفاء لما فى الصدور»
ج: مرحلهى راهیابى به سوى مقصود. «هدىً»
د: مرحلهى دریافت رحمت الهى. «رحمة للمؤمنین»
285) مفردات راغب.
286) بحار، ج 92، ص17.
287) تفسیر نورالثقلین.
نزول كتاب كه شامل موعظه و شفابخشى و هدایت و رحمت باشد، از شئون ربوبیّت الهى است. «من ربّكم» قرآن، شفاى هر دردى است. درمان دردها را باید از مكتب قرآن گرفت، نه مكاتب شرق و غرب. «شفاء لما فى الصدور»
قرآن براى همهى مردم موعظه است، ولى تنها گروه حقّپذیر، مشمول هدایت و رحمت الهى مىشوند. «یا ایّها الناس... هدىً ورحمةً للمؤمنین»