۞ وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ نُوحٍ إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦ يَـٰقَوۡمِ إِن كَانَ كَبُرَ عَلَيۡكُم مَّقَامِي وَتَذۡكِيرِي بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ فَعَلَى ٱللَّهِ تَوَكَّلۡتُ فَأَجۡمِعُوٓاْ أَمۡرَكُمۡ وَشُرَكَآءَكُمۡ ثُمَّ لَا يَكُنۡ أَمۡرُكُمۡ عَلَيۡكُمۡ غُمَّةً ثُمَّ ٱقۡضُوٓاْ إِلَيَّ وَلَا تُنظِرُونِ
71
نقل شده است كه امام حسین علیه السلام نیز در كربلا، قبل از ظهر عاشورا این آیه را بر سپاه كوفه خواند. 330
آشنا كردن مردم با خبرهاى مهم و مفیدگذشته و تاریخ و فلسفهى آن، از وظایف رهبران الهى است. «واتل علیهم نبأ» انبیا از مردم و با مردم بودند و حتّى تا آخرین لحظه با مخالفان خود برخورد عاطفى داشتند. «یا قومِ»
دل اگر آمادگى نداشته باشد، حتّى تذكّر و یادآورى انبیا هم بر او سنگین است. «كَبُر علیكم مقامى و تذكیرى»
ایمان به هدف، بزرگترین اهرم مقاومت انبیا و مبارزهطلبى آنان است. «ان كان كبر علیكم مقامى...فاجمعوا امركم»
انبیا مخالفان خود را به مبارزه مىطلبیدند. «اجمعوا امركم»
انبیا با توكّل به خدا، قدرتهاى مخالف را تحقیر مىكردند وبه مؤمنان شجاعت مىدادند وهمهى قدرتها را پوچ مىدانستند. 331 «اجمعوا امركم... ثم اقضوا»
ارزیابى درست، جمعآورى قوا و تصمیم قاطع، از اصول مبارزه است. «امركم و شركائكم ثم لا یكن امركم علیكم غمّة»
انبیا از شهادت نمىترسیدند. «ثم اقضوا الىّ ولاتنظرون»