- فَلَوۡلَا كَانَتۡ قَرۡيَةٌ ءَامَنَتۡ فَنَفَعَهَآ إِيمَـٰنُهَآ إِلَّا قَوۡمَ يُونُسَ لَمَّآ ءَامَنُواْ كَشَفۡنَا عَنۡهُمۡ عَذَابَ ٱلۡخِزۡيِ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا وَمَتَّعۡنَـٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٍ98
امام صادق علیه السلام فرمود: حضرت یونس علیه السلام از سى سالگى تا 63 سالگى تبلیغ كرد، تنها دو نفر به او ایمان آوردند. حضرت، مردم را نفرین كرد و از میان آنان رفت. یكى از آن دو مؤمن كه حكیمى دانا بود، با دیدن نفرین پیامبر و رفتنش از آن منطقه، بر بلندى رفت و با فریاد به مردم هشدار داد. مردمِ متأثّر شده و با راهنمایى او از شهر بیرون رفتند و میان خود و فرزندانشان فاصله انداختند و به درگاه خدا ناله و توبه كردند تا بخشوده شدند. یونس علیه السلام چون برگشت، دید كه آن قوم هلاك نشدهاند، سبب را پرسید، ماجرا را برایش شرح دادند. 366
366) تفاسیر مجمعالبیان و صافى.
انسان مىتواند حتى در لب پرتگاه، خود را حفظ كند. «الاّ قوم یونس» ایمان و توبهى به موقع، عذاب الهى را برطرف مىسازد «لمّا امنوا كشفنا»
(از میان تمام اقوام تكذیب كنندهى گذشته، تنها قوم یونس بود كه به موقع توبه كرده و ایمان آوردند)
سرنوشت مردم به دست خودشان است. «آمنوا كشفنا»
رمز خوشبختى انسانها در دنیا نیز ایمان است. «آمنوا ... متعنا»
دعا و نیایش، هم بلا را رفع مىكند، هم كامیابى مىآورد. (با توجّه به شأن نزول) «كشفنا، متّعنا»